BASTAARDEN OP DE TROON (1890 – HEDEN)

 

BASTAARDEN OP DE TROON (1890 – HEDEN)

GEERTRUIDA FOK  EN DE ROMANOV BLOEDLIJN

Voor eens en voor altijd maken wij een einde aan het fabeltje van het “Huis van Oranje-Nassau” en hun onrechtmatig toegeëigende erfrecht voor het per definitie leveren van het Nederlandse staatshoofd, regeringshoofd, voorzitter Raad van State, gepaard gaande met belastingvrijstelling en talloze andere privileges. Een ongekozen staatshoofd, die naar verluid wel eens last heeft van haar “Russische temperament” en de kunstzinnigheid van de Romanovs heeft geërfd…….
Leest u dan eerst het verhaal van het 7-jarige meisje, dat volgens plan dood had moeten zijn, doch in plaats daarvan een licht heeft laten schijnen op de ware, frauduleuze aard van Emma en Wilhelmina die “de monarchie” hebben gered – maar tegen welke prijs?
 

Kapitaal en bloedlijnen

Het navolgende artikel is gebaseerd op een aantal ingezonden stukken en gegevens uit diverse bronnen, alsmede een interpretatie aan de hand van historische feiten en reconstructies, voorzover onvoldoende vastgelegd. Als het gaat om de traceerbaarheid van kapitaal en bloedlijnen, moet er bijzonder veel onderzoek worden verricht om enigszins een betrouwbaar beeld te krijgen van de werkelijkheid. Omdat de geschiedschrijving wordt uitgevoerd door de heersende macht, is er alles aan gedaan om de geschiedenis een draai ten voordele van diezelfde machten te geven. Dat daarmee hele generaties volstrekt op het verkeerde been zijn en worden gezet, mag daarom duidelijk zijn. Vooral de combinatie van kapitaal en bloedlijn is doorgaans ondoordringbaar en onvolledig.

Herstel de Republiek wil het vestigen van een volkssoevereine republiek bewerkstelligen. Een republiek volgens de principes van burgerbestuur. Om dat doel mede te bereiken dient de geschiedenis in de juiste context te worden geplaatst en moeten onconventionele bronnen leiden tot nieuwe inzichten. De basis van een vrije democratische republiek is volkssoevereiniteit en daartoe moet de zittende macht het veld ruimen. Een belangrijk element is het vermeende koningshuis, doch zelden of nooit heeft een familie-dynastie zonder bloedvergieten de troon opgegeven. Wij hebben aangetoond dat er gerede twijfels zijn omtrent de legitimiteit van het “huis van oranje”, omdat niet is en wordt voldaan aan de grondwettelijke vereisten op basis waarvan in 1848 de familie Van Oranje-Nassau rechten op de troon kan doen laten gelden. Het huidige staatshoofd dient in rechte lijn af te stammen van koning Willem I. Niet slechts in de zin van wettige erkenning maar eerst en vooral volgens de bloedlijn. Koning Willem II is gehuwd met Anna Paulowna van Rusland, de dochter van tsaar Paul I, uit het oude Romanov geslacht. De Romanov bloedlijn zal een belangrijke maar niet de enige bepalende factor blijken te zijn voor de opvolgingslijn van het Nederlandse koningshuis.

Een belangrijk juridisch facet in de opvolgingskwestie rond het Nederlandse koningshuis, is de rechtmatigheid van de grondwetsveranderingen van na 1848. Ten tijde van een geboorte van een troonopvolger geldt de alsdan vigerende grondwet. Koning Willem III was een Romanov, maar stamde niet af van Willem van Oranje, noch van Stadhouder Willem IV, de Friese tak die de rol van de nakomelingen van Willem van Oranje heeft overgenomen. Maar grondwettelijk moest koning Willem III afstammen van koning Willem I, hetgeen kan worden gecontroleerd door een eenvoudige botboring bij de stoffelijk overschotten van de beide koningen die in de grafkelder van Delft zijn bijgezet. Uiteraard is de wettige erkenning van nakomelingen een noodzakelijke formaliteit, maar leidend is de afstamming in rechte lijn van koning Willem I, omdat het in 1848 nu eenmaal grondwettelijk zo is geregeld, zij het verre van democratisch. De burgers hebben geen invloed kunnen uitoefenen op de keuze van het staatshoofd, dit is genoegzaam bekend en in voldoende mate toegelicht op deze website. De wet vereist dat de eerste voorwaarde voor troonsopvolging waaraan moet worden voldaan, is het in rechte mannelijke lijn afstammen van koning Willem I. Alle andere voorwaarden zijn ondergeschikt en juridisch niet houdbaar ten opzichte van die eerste voorwaarde. Omdat de koning in dit land alle wetten moet meetekenen om de geldigheid te bekrachtigen, dient de handtekening van de koning als volstrekt legitiem geboekstaafd te worden. Indien dit niet het geval is, is alle wetgeving nietig.

Omkering van bewijslast.

Het rechtvaardigen van de legitimiteit van de koning moet worden gestoeld op de onweerlegbare bewijsvoering, dat de koning het wettige Nederlandse staatshoofd is. Dit bewijs is nog nooit geleverd. Bij gebreke van dit onweerlegbare bewijs, wordt veelal door ’s konings vertegenwoordigers, zoals de vice-voorzitter van de Raad van State of de minister-president aangevoerd, dat er niets bewezen behoeft te worden, zolang het tegendeel niet is bewezen. Dit is een onterechte omkering van de bewijslast en moet als niet serieus worden beschouwd. De koning “wil iets van de burger”, hij wil een belastingvrije uitkering, emolumenten en verregaande speciale privileges met een totaalwaarde van meer dan € 280 miljoen op jaarbasis. Ook wil hij zijn uitgebreide familie laten meeprofiteren en neemt het recht deze familieleden te voorzien van een bezigheid gefinancierd met belastinggeld of internationele algemene middelen. Het is niet in het minst een normale procedure, dat hij daartoe in de eerste plaats een bewijs van afkomst (geboortebewijs) dient te overleggen, zijn geloofsbrieven en een positieve uitslag antecedentenonderzoek te leveren. Op basis daarvan wordt al of niet besloten of  het erfrecht legitiem kan worden uitgeoefend naar de strekking van de op dat moment geldende grondwet.

Het huis Van Oranje-Nassau heeft dus een groot probleem, zolang die bewijzen niet kunnen worden geleverd. De vraag is niet zo zeer of men die bewijzen al of wenst te leveren, maar of men überhaupt in staat zal zijn die ooit nog te kúnnen leveren.

De geschiedenis in de juiste context

In 1917 heeft de Russische tsaar Nicolaas afstand gedaan van de troon en heeft zich met zijn familie door de bolsjewieken op laten sluiten in Jekaterinenburg. Het einde van de eeuwenlange Romanov-heerschappij was daarmee een feit geworden. Omdat de communistische bolsjewieken bij lange na de controle over het gehele rijk nog niet hadden bewerkstelligd, was  en bleef de tsaar en zijn eventuele rechtmatige opvolger een potentieel gevaar. De Rode Russen vochten nog steeds tegen de Witten, die dreigden in 1918 de tsaar uit zijn gevangenschap te bevrijden, met alle gevolgen van dien. Vanuit New York, waar de financiers van de Rode Revolutie waren gevestigd, kwam Via Sverdlovsk de order voor Lenin om de tsaar met zijn gehele familie te liquideren, voordat de Witte Russen hem zouden ontzetten en wederom aan de macht zouden helpen. In de nacht van 16 op 17 juli 1918 zijn tsaar Nicolaas en zijn vrouw Alexandra, hun vier dochters en hun enige zoontje door een executie-peloton van de bolsjeviek  Jakov Joerovski doodgeschoten. In de haast werden de stoffelijke resten in een oude mijn gedumpt. In 1991, na het einde van het communistische Soviet tijdperk, durfde men het aan de beenderen voor nader onderzoek naar een laboratorium over te brengen, alwaar men de ontdekking deed, dat er twee lichamen van de familie ontbraken. Dat van de zoon van Nicolaas en dat van prinses Anastasia. Bij de DNA-onderzoeken werd het genetisch materiaal van de tsaar vergeleken met dat van zijn broer, die in St.-Petersburg begraven ligt. Verder werd het DNA uit de botten van tsarina naast dat van de Britse prins Philip, een achterneef van haar, gelegd.

Anastasia?

Na de Tweede Wereldoorlog dook er in Amerika een vrouw op, die beweerde Anastasia te zijn en aan de rituele executie had weten te ontkomen. Zij bezat inderdaad enkele kenmerken die de Romanovs ook hadden, zoals een bepaalde voetafwijking, die we kennen onder de medische term  “Syndactylie” een vergroeing van de tenen. Syndactylie is een aangeboren afwijking, waarbij twee of meer vingers of tenen aan elkaar vast zitten. Syndactylie ontstaat tijdens de ontwikkeling van de baby in de baarmoeder. Normaal gesproken scheiden de vingers van elkaar rond de zesde tot achtste week in de zwangerschap. Ook bij de tenen is dat zo. Bij syndactylie scheiden vingers en tenen onvolledig. Meestal is alleen de huid geheel of gedeeltelijk vergroeid. Heel soms is ook het bot vergroeid. De oorzaak kan een verandering in het erfelijk materiaal zijn. Meestal is syndactylie een op zichzelf staande aandoening. Maar in zeldzame gevallen is syndactylie onderdeel van een andere aandoening, bijvoorbeeld het Apert syndroom of de Poland anomalie.

Josef Stalin had die afwijking ook, maar dat maakt hem daarmee nog niet verwant aan de Romanovs. Echter iemand die claimt verwant met de Romanovs te zijn, zal die voetafwijking ten bewijze moeten aanvoeren. Alleen de voetafwijking is ook niet voldoende, DNA-analyse zal definitief uitsluitsel moeten geven. Na de dood van de vermeende Anastasia is via DNA-analyse vastgesteld, dat zij niet verwant is geweest met de Romanovs. Maar ook bij deze DNA-analyse zijn weer vraagtekens geplaatst, omdat er een monster is getrokken van een residu van een operatie die zij jaren daarvoor heeft moeten ondergaan. Geen onweerlegbaar bewijs, dat het DNA-materiaal van de vermeende Anastasia betrof. Doordat zij is gecremeerd is de kans op een DNA-onderzoek via een botboring volstrekt verkeken en blijven de onzekerheden bestaan.

Kroonprins Willem van Oranje-Nassau (1841 – 1879)

Prins Willem was de oudste zoon van koning Willem III en koningin Sophie. Zijn roepnaam was Wiwill.

Prins Willem en zijn vader koning Willem III waren ernstig gebrouilleerd, hetgeen uiteindelijk eindigde in een zelfgekozen ballingschap nadat de koning en de koningin de huwelijksplannen van prins Willem met gravin Mathilde van Limburg Stirum hadden afgekeurd. De 33-jarige Willem wilde toch trouwen, desnoods zonder toestemming van zijn ouders. Mathilda, die nog geen twintig was, kreeg ook geen toestemming van haar ouders. Deze geschiedenis staat niet op zichzelf.

In een eerdere periode had hij een verhouding met Helena Francisca Jacoba Johanna Rietbergen, geb. Leiden 3-1-1841, die dienstbode was. Uit die verhouding is op 20 oktober 1864 Johannes Fransiscus Jansen geboren, Helena trouwde later met een mijnheer Jansen, met wie ze een dochter kreeg.

In 1870 is Willem in het geheim in Parijs getrouwd met Agatha Barones van Lynden, telg van een oud adellijk geslacht, waar we veel namen van terug vinden in bestuur en politiek. Omdat Willem ook voor dit huwelijk geen toestemming had gekregen, had hij een verzoek tot troonsafstand gedaan en te kennen gegeven met een jaargeld van 30.000,-  gulden terug te trekken uit Nederland. Zijn vader en moeder wezen dit verzoek echter hoogst ontstemd af. Uit dit huwelijk is een kind geboren, welke na de gedwongen scheiding bij pleegouders in Amsterdam is onder gebracht. Hierop komen we later terug.

Gedurende de periode van de Pruisisch-Franse oorlog (1870-1871) was hij opperbevelhebber van het Nederlandse leger. Nederland was niet direct bij de oorlog betrokken maar mobiliseerde wel het leger, net als België, en zette de Nieuwe Hollandse Waterlinie gedeeltelijk onder water. Dat ging zo moeizaam en verliep zo chaotisch dat de Minister van Oorlog, Generaal van Mulken, moest aftreden.

Nadat zijn vrouw en dochter bij hem weg waren gehaald, raakt Wiwill volledig van het pad en heeft zijn frustraties weggefeest en – gedronken. Le Prince de Citron zou regelmatig de boulevardpers halen.

Op 11 juni 1879 stierf prins Willem, 38 jaar oud,  naar verluid aan een combinatie van tyfus, een leveraandoening en uitputting, hetgeen verdacht veel leek op de aandoeningen waaraan vele Oranjes en vermeende Oranjes zijn bezweken: syfilis.

Zijn jongere broer Alexander volgde hem op als Prins van Oranje.

Kroonprins Alexander van Oranje-Nassau (1851-1884)

Alexander was de derde zoon uit het huwelijk van koning Willem III en Sophie van Württemberg. Vanaf het overlijden van zijn broer Willem op 11 juni 1879 tot aan zijn dood was Alexander de kroonprins.

Prins Alexander was van jongs af aan nerveus en ziekelijk. Alexander was gedisciplineerd, intellectueel en las veel. In de periode 1871-1874 studeerde hij aan de Rijksuniversiteit Leiden, zonder ergens in af te studeren. In 1876 installeerde zijn oudoom prins Frederik hem als lid van de Orde van Vrijmetselaren onder het Grootoosten der Nederlanden. Hij volgde prins Frederik na diens dood op als Grootmeester.

Alexander bezocht zijn broer in Parijs wanneer hij op doorreis was naar Algiers. Hij deed van zich spreken door twee opmerkelijke brochures: “Nadere toelichting van mijnen brief van den 17en September 1879? en “Een vermoedelijk slotwoord door Alexander, Prins der Nederlanden”.

Prins Alexander stierf ongehuwd en kinderloos op 32-jarige leeftijd op 21 juni 1884 aan tyfus. Hij werd een maand later, op 17 juli 1884 begraven, omdat de koning op vakantie was die hij niet van plan was voor zoiets onbenulligs als een begrafenis van zijn laatste zoon te onderbreken. De koning was vooral populair bij het “oranje grauw”, zoals dat toen heette.

Prinses Wilhelmina, die in 1880 was geboren, was nu “wettig” troonopvolgster geworden.

Het kistje van Alexander

Op verzoek van waarschijnlijk Emma (voor chantage-doeleinden) bewaarde secretaris W.J.D. van Dijck een stapeltje documenten van [wijlen] prins Alexander in een kleine houten kist met een hangslot, aanvankelijk in zijn woning boven de koninklijke stallen aan de Haagse Hogewal. Na veertig jaar zou het kistje aan het Oranjehuis moeten worden teruggegeven. De zin achter deze regeling is eerst nooit duidelijk geworden, maar Emma niet gunstig gezinde Haagse kringen hadden er wel een vermoeden van. Emma wilde, niet wetende wat haar toekomst in dit land zou brengen, enig voor de Oranjes belastend materiaal achter de hand houden. W.F. Dijck, zoon van de oud-secretaris, volbracht zijn missie in 1924. Hij stuurde koningin Wilhelmina niet alleen het kistje, maar ook enige mappen papieren, waarvan alleen hij de inhoud kende. Ze waren “belangrijk en onthullend”, heeft hij in familiekring gezegd. De ontvangstbevestiging kwam per omgaande. Een korte brief van prof. dr. F.J.L. Krämer, directeur van het Koninklijk Huisarchief, door Emma opgericht. Krämer deelde zonder toelichting mede dat Wilhelmina de stukken behield. Het kistje werd leeg teruggestuurd, met een beloning van 1000 gulden. Dat was een opmerkelijk hoog bedrag. Wilhelmina stond bekend als zéér op de penning.

In dit kistje waren hoogstwaarschijnlijk niet alleen papieren en het testament van Alexander opgeborgen, maar ook het testament van Willem, de oudste broer van Alexander. Dit kistje is zoals gezegd retour geleverd aan Wilhelmina, die de inhoud naar alle waarschijnlijkheid heeft vernietigd. In geen geval ligt het voor de hand, noch is aannemelijk te maken, dat de beide prinsen hun bezittingen hebben nagelaten aan prinses Wilhelmina, wat Emma ons heeft laten geloven. Immers, prins Willem, gebrouillerd met zijn vader, heeft vrijwel zeker zijn bezittingen nagelaten aan zijn dochtertje, die zeven jaar oud was toen hij stierf. Prins Alexander wist (en heeft dat ook vestgelegd) dat Wilhelmina niet hun zuster kon zijn, wegens de ver doorgezette syfilis van de koning. Wilhemina was de dochter van Emma, die zich heeft laten bezwangeren door de adjudant van de koning, (de latere Jonkheer) Sigismund de Ranitz en vervolgens de koning wijsgemaakt, dat het hun kind was, zodat deze haar wettig heeft erkend. Grote twijfels mogen worden gesteld bij ’s mans tegenwoordigheid van geest.

Moeten we ervan uitgaan dat koningin-regentes Emma van Waldeck-Pyrmont, moeder van Wilhelmina zwaar de hand in deze fraude heeft gehad? Het antwoord is een volmondig ja, want ook de afwikkeling van het testament van koning Willem III roept grote vraagtekens op.

Koning Willem III (1817 – 1890)

Koning Willem III is overleden op 23 november 1890. Hij had een bewogen leven achter de rug en dat begon al met de verhouding ten opzichte van zijn vader, die hem zo veel mogelijk buiten staatszaken hield als gevolg waarvan zij dus op voet van oorlog leefden. Toen de grondwetswijziging van Thorbecke in 1848 werd doorgevoerd, weigerde hij nog langer koning te worden. Maar dat gebeurde in  1849 toch, nadat zijn vader op mysterieuze wijze in het Loo te Apeldoorn of Tilburg was overleden. Zijn politieke duurde voort en zijn hogere roeping bestond er in het kabinet zoveel mogelijk te dwarsbomen, zo sterk, dat geruchten over een ophanden zijnde staatsgreep niet van de lucht waren. Maar spoedig keerde het tij vanwege zijn buitensporige levensstijl, met zeker 30 bastaardkinderen en syfilis als gevolg.

Vrij zeker is, dat vermeende erfgenamen des konings, de Pruisische familie Wied aspiraties op de Nederlandse troon hadden en hem via een prostituee aan zijn geslachtsziekte hebben geholpen. In adellijk Nederland was dat verhaal breed bekend geworden en was bovendien een vrij gebruikelijke methode om op slinkse manier tegenstanders uit de weg te ruimen, omdat er nog geen geneesmiddel tegen deze ziekte voorhanden was. Het huis Wied was nauw verwant aan het Nederlandse koningshuis. Na de dood van de zoons van koning Willem III maakten hun zoons (een kleine) kans op de Nederlandse troon, al stonden zij verder van de troon dan de nakomelingen van Willems zuster Sophie, die was gehuwd met groothertog Karel Alexander van Saksen-Weimar-Eisenach. Met de grondwetswijziging van 1922, die het recht op troonopvolging beperkte tot de nakomelingen van Wilhelmina, vervloog deze kans. Deze grondwetswijziging houdt alleen stand als onweerlegbaar bewezen kan worden dat Wilhelmina rechtmatig de troon heeft kunnen bestijgen, dus in rechte lijn dient af te stammen van koning Willem I.

In 1879 trouwde Willem III met de latere Koningin-Regentes Emma van Waldeck-Pyrmont. Op 31 augustus 1880 werd Wilhelmina geboren. Kroonprins Alexander was toen nog rechtmatig troonpretendent, maar heeft vast laten leggen dat Wilhelmina in geen geval een dochter van zijn vader kon zijn. Hij heeft haar nooit bezocht en zal haar derhalve nimmer in zijn testament hebben opgenomen. We zullen hier later op terug komen. In 1884 werd dus Wilhelmina vermoedelijke troonopvolger van koning Willem III.

Nalatenschap koning Willem III

Voor zijn overlijden heeft Willem zijn nalatenschap testamentair geregeld. Doordat er verschillende testamenten zijn geweest is uiterst discutabel geworden wat Willem, die alles zelf bepaalde, voor had met de bepaling dat zijn 42 jaar jongere vrouw Emma de vrije hand heeft gekregen in de afwikkeling van dat testament. Het testament van 1880 was de voorloper van dat van 1890. In 1880 zullen zeker zijn zoons nog zijn genoemd als erfegenaam en in verband met hun nalatenschap. Er wordt inhoudelijk in het testament van 1890 niet gerefereerd aan het testament van 1880, alleen verwezen naar de acte en datum.

Bovendien is het werkwaardig en verdacht, dat het testament scheiding meer dan een jaar na de dood van Willem III werd afgwikkeld en heeft Emma alle tijd gegeven de zaken in haar voordeel te regelen, omdat zij kennis had van de inhoud. Bastaardkinderen en moeders van bastaardkinderen van Willem III kregen normaal gesproken een maandelijkse genoegdoening van het koningshuis, maar dat stopte abrubt na de dood van de koning in opdracht van Emma. Het vermoeden is dan ook, dat die conditie uit het laatste testament is geschrapt, een frauduleuze handeling van Emma ligt hier voor de hand. Een volgend punt van twijfel, is het gegeven dat het testament van 1880 na de dood van kroonprins Alexander in 1884 moet zijn aangepast, maar ook deze wijziging is nooit boven water gekomen en er is niets over te lezen in het testament scheiding. Wel spreekt men over het testament 1880 en een (vermoedelijke)  wijziging 1881, drie jaar voor het overlijden van prins Alexander. Het testament van 1880 én dat van 1884 moeten door de vernietigingsmachine van Emma c.q. Wilhelmina zijn gegaan, want er is niets van terug te vinden. Dit maakt dus in principe het testament scheiding van 1890 ongeldig, des te meer omdat het een jaar heeft geduurd voordat aan de afwikkeling werd begonnen- alle tijd om de zaken naar Emma’s hand te zetten, ten faveure van haar dochter Wilhelmina. Wij kunnen en mogen dus gevoeglijk aannemen dat er fraude in het spel is en zeker gezien de destijds geldende wettelijke regels. Volgens die regels ging de Nederlandse troon naar Duitsland, maar daar is door Emma op frauduleuze wijze een stokje voor gestoken.

Testament scheiding koning Willem III

Korte samenvatting.

(Testament scheiding van 29 april 1892)

[ Het testament scheiding omvat totaal  113 folio bladen]

Testament Scheiding Willem III d.d. 29 april 1892.

Handelende ingevolge onderhandse acte van lastgeving  d.d. 9 december 1890 te ’s Gravenhage getekend en geregistreerd onder no. 213 twee bladen zonder aanvulling of aantekening in bewaring gegeven 13 december 1890 bij de ontvanger der registratie voor burgerlijke zaken te ’s Gravenhage.

Jan Heemskerk Abrahamszoon, minister van staat/Raad van State voert aan als uiterste wilsbeschikking van Willem III,overleden 23 november 1890 Paleis het Loo,hierna te melden testament de dato 23 april 1881.

Ten tweede zijne excellentie Jonkheer meester Gerlach Cornelis Joanes van Reenen,minister van staat en vice president van de Raad van State, handelende als Raad van Voogdij voor Majesteit Wilhelmina, benoem tot voorzitter als bepaald bij art.12 der wet van 14 september 1888,(staatsblad nr. 150.) Zij verklaren te vertegenwoordigen en wensen overleg aan te gaan tot scheiding en verdeling van de nalatenschap van Willem III

De comparanten verklaren dat Hoogen erflater geen afstammelingen heeft nagelaten uit het huwelijk met wijlen Hare Majesteit Sophie van Württemberg.

Dat de hoogen erflater in tweede echt is gehuwd geweest met de tegenwoordige Koningin weduwe,regentes (Emma) en dat bij DIT testament door de Hoogen erflater gelegateerd is vrij van het recht van successie en alle verdere kosten aan hoogstdezelfde gemalin (Emma),twee huizen met erven en tuinen staande en gelegen naast elkander in het Noordeinde te ’s Gravenhage nummer 138 en 140.

Ten derde bij testament van 25 april 1880 mede verleden bij openbare acte voor mij, Notaris…………………..

En dat bij dit testament de Hoogen erflater,zijne gemalin boven en behalve het aan hare Majesteit bij gemeld testament besprokene,benoemd heeft tot erfgename van zoodanig gedeelte van Hoogstdezelfs nalatenschap als waarover zijne Majesteit in de ruimste zin ten behoeve van Hare Majesteit beschikken kon.Hare majesteit tevens benoemde tot de uitvoerster van Hoogstdezelfs uiterste wilsbeschikking en zulks met al dan niet de met bestaanbare macht en met het recht tot inbezitneming van al de goederen van zijne majesteit nalatenschap voor de BIJ DE WET BEPAALDE TIJD met verlening van de macht om een of meer personen,naar harer majesteits keuze in die hoedanigheid te assumeren, met vrijlating aan hare majesteit om zodanige assumptie of substitutie wederom betrekken,terwijl dan zijne majesteit verder enige beschikking gemaakt werden,die vervallen zijn door het vooroverlegden bij den toenmalige Prins van Oranje,

Dat mitsdien tot de nalatenschap gerechtigd zijn:  Emma voor de helft en de andere helft voor Wilhelmina.

Totaalbedragen van f 14.200.688,06 wordt omschreven en daarnaast nog f 6.965.612,47 aan obligaties.

De obligaties betreffen onder anderen: (bladzijde 102+103++)

Diverse verstrekte hypotheken

Hongaarse pandbrieven

Obligaties van Antwerpse scheepstimmerwerken

Franse spoorweg maatschappij

Russische spoorweg maatschappij

Frans Oostenrijkse spoorwegmaatschappij

Obligatie van Portugal anno 1888 (Hooghoudt,jonge graan jenever?)

Illinois Spoorweg maatschappij

Nicolaas Spoorwegmaatschappij anno 1869

Trans Caucasische spoorwegmaatschappij

Grote Maatschappij van Russische Spoorwegen (groot aandelen t.w.v. f. 500.000,-)

Stoomvaartmaatschappij Nederland.

Noot:

DFL. 14.200.686,06 in 1892 = €  162.500.000,00

DFL.   6.965.612,47 in 1892 = €    80.800.000,00

Totaal waarde 2010:                 € 243.300.000,00

Resumerend: De totaalwaarde van de nalatenschap is volgens deze papieren nu tegen een kwart miljard euro waard. Emma, die met lege handen binnen kwam is binnengelopen.

Er zijn nog te veel hiaten om een betrouwbaar oordeel te kunnen geven omtrent het totaal, voor welk deel de beide overleden prinsen verantwoordelijk waren en wat het aandeel van de broer van de koning was, Prins Hendrik de Zeevaarder. In het algemeen kan men stellen, dat de beide dames Emma en Wilhelmina er exclusief beter van zijn geworden, hoewel naar later zal blijken er toch wat onroerend goed is veiliggesteld voor rechtmatige nabestaanden.

Het Ronde Huis Nunspeet

We hebben reeds veel aandacht besteed aan het Ronde Huis te Nunspeet, gebouwd door de familie van Vloten rond 1900. De toenmalige adel maakte gebruik van hun positie en liet jonge kinderen aanvoeren om te worden misbruikt. betrokkenen konden op dergelijke wijze worden gechanteerd en uiteraard was ook Prins Hendrik er bij betrokken, want hij meerdere malen bij het Ronde Huis gesignaleerd. Voor uitgebreide informatie, zie het artikel op RONDEHUISBLOGSPOT.

Maar ook op andere landgoederen was sprake van dergelijke praktijeken, zoals op het landgoed Boorneboeg in de bossen van Hilversum en lage Vuursche. Jonge meisjes uit Indië, maar ook Nederlandse en Belgische weeskinderen werden hier “behandeld” en voor verder gebruik doorgezonden naar “adellijke gelegenheden”, waar ook het Ronde Huis te Nunspeet er één van was. Deze kinderen zijn op een onmenselijke manier behandeld, misbruikt, tot de dood er op volgen moest. De gruwelijke realiteit van het operatief verwijderen van de twee buitenste tenen van beide voeten, was er een voorbeeld van. Door deze “Lotus-voetjes” was het de kinderen onmogelijk te lopen en nauwelijks te staan. De meest gruwelijke methode van gevangenschap. Maar het gebeurde en er zijn getuigenverklaringen van. Ook in de jaren twintig van de vorige eeuw werd het nog toegepast. Op Rondehuis.Blogspot wordt het als volgt beschreven:

In 1923 werd makelaar Olthoff voor wie Montenberg toen werkte een stuk bos bij Hilversum te koop aangeboden. Montenberg ging het bekijken en met de eigenaars onderhandelen. Er stond een houten gebouw met veranda, ogenschijnlijk onbewoond. Drie heren waren er per auto gekomen,waarvan er twee naar binnen gingen en de derde liep met Montenberg mee over het bosterrein. Terug komende liepen zij langs de achterzijde van het huis, waar tot zijn verbazing 8-10 jonge meisjes op een ligstoel lagen, ieder met een bak zand waarin zij hun naakte kleine spitse voeten hielden. (pas “behandeld” twee teentjes weggenomen voor de lotus voetjes). De volgende dag zegt Olthoff, dat hij direct naar Utrecht moest gaan, naar dr. A. Schuckink Kool(1873-1956),die hij daags ervoor had gesproken. Aldaar aangekomen wordt Montenberg direct naar het privé bureau verwezen en zegt Dr. Schuckink tegen Montenberg dat hij misschien iets gezien heeft waar hij niet over mag praten. Montenberg beloofde dat hij niets had gezien….

Dit waren de gangbare adellijke praktijken van weleer, er werd van de nood een deugd gemaakt, iedereen die er bij betrokken is geweest, was chantabel. Pedofilie in de hoogste kringen, de adel vrat (en vreet) haar eigen kinderen op als dat zo van pas komt.  

Geertruida Fok (1871 – 1945)

Zoals beschreven onder het stuk over kroonprins Willem, is deze in het geheim getrouwd met Agatha Barones van Lynden in 1870. Op 18 april 1871 is een dochtertje geboren, hoe zij in eerste instantie is genoemd is ons niet bekend. Toen Agatha’s  vader in 1873 kwam te overlijden, is diens broer naar Parijs gegaan en heeft hen uit elkaar gehaald om de schande in de familie uit te wissen. Agatha is gedwongen het huis van prins Willem te verlaten. Hun kleine dochtertje is in adoptie is gegeven bij een ouder echtpaar.  Agatha barones van Lynden is dit niet meer te boven gekomen, is nooit meer gehuwd geweest en kinderloos gestorven. Kroonprins Willem heeft zich definitief van de wereld afgesloten en moet een “losbandig bestaan” hebben afgesloten met een plotselinge en mysterieuze dood in het paleis aan de Kneuterdijk in Den Haag, vlak nadat zijn vader met Emma was gehuwd.

Prins Willem heeft zijn dochter tot enig erfgename benoemd en dit testament is terecht gekomen bij zijn broer Alexander. Toen Alexander eveneens op plotselinge en mysterieuze wijze is overleden in het paleis aan de Kneuterdijk te Den Haag, is zijn testament en dat van zijn broer bij Emma in handen gekomen. Deze heeft gezien, dat ook Alexander (die immers Wilhelmina niet eens als zijn zuster erkende) zijn erfenis aan de dochter van zijn broer heeft nagelaten. Emma heeft ervoor gezorgd, dat beide nalatenschappen op naam van haar dochter Wilhelmina werden gezet, de bescheiden in een kistje met hangslot gedaan en in bewaring gegeven bij de secretaris van het hof, Dijck, die het na 40 jaar (dus in 1924) weer ter beschikking moest stellen aan het koningshuis. Zo geschiedde. In dat kistje zaten naar alle waarschijnlijkheid naast de testamenten tevens de bewijzen van het huwelijk van Willem met Agatha en de geboorte-acte van hun dochtertje.

Emma heeft een grote rol gespeeld om het versnipperde vermogen van de uiteengevallen en gebrouillerde familie weer bij elkaar te schrapen. Ook de broer van de koning, Prins Hendrik de Zeevaarder was een vermogend man, maar zijn nalatenschap kwam vreemd genoeg niet ten bate van zijn eigen vrouw, maar aan zijn broer, de koning en dus uiteindelijk Wilhelmina. Vermoedelijk heeft Emma daar eveneens de hand in gehad, immers haar echtgenoot was inmiddels volledig ontoerekeningsvatbaar geworden vanwege zijn ongeneeslijke ziekte.

Zo is dus de dochter van Wiwill en Agatha terecht gekomen in Amsterdam, bij Jan Fok, kuiper van beroep en pleegvader van Geertruida. De pleegmoeder van Geertruida is in 1879 overleden, waarna kort daarop onbekenden de toen 7-jarige Geertruida hebben ontvoerd en afgeleverd bij een arts, die operatief haar vier buitenste tenen van beide voeten heeft verwijderd om er “lotus-voetjes” van te maken. Zo is zij waarschijnlijk terecht gekomen in een groot huis met een warande, waar ze hele dagen met de voetjes in een bak met zand moest zitten. We nemen aan dat dit het pand Hoorneboeg is geweest, waar Johan Montenberg getuigenissen over heeft afgelegd, ondanks zijn stringente spreekverbod. Na enkele dagen kwamen naar we vermoeden de oom en tante van Agatha Barones van Lynden met haar moeder langs, om haar te bekijken. De jonge vrouw bevestigde, dat dit haar kind moest zijn, maar werd direct weer afgevoerd. Er kwamen wel meer stellen langs, het leek wel een soort “keuring”.

Vier dagen na de ontvoering is Jan Fok in zijn beste pak naar de commissaris van politie van Amsterdam gegaan, Commissaris Pieter Willem Steenkamp (foto), die in 1878 was aangesteld. Deze ging direct met de trein naar Den Haag, naar de Kneuterdijk, waar prins Alexander woonde. Beiden zijn de volgende dag naar de verblijfplaats van Geertruida gereisd en hebben haar daar weggehaald. De Hoofdcommissaris heeft haar afgeleverd bij Jan Fok en zijn huishoudster en hen gewaarschuwd voortaan beter op te passen. Na een zeer lang genezingsproces en met aangepaste schoenen kon ze weer, zij het voor haar leven verminkt, zelfstandig lopen. Toen ze 12 was, overleed haar pleegvader Jan Fok en werd ze bij twee dames in huis gezet, die ze “tante” noemde. Deze tantes zeiden dat ze drie huizen in eigendom hadden, maar toen Geertruida 18 jaar werd, kwam een notaris vertellen, dat het haar huizen waren. Dit bezit zou uit de erfenissen van haar vader en/of haar oom wellicht toch nog veiliggesteld kunnen zijn, uit de klauwen van de hebberige Emma.

De Romanov Bloedlijn intact.

Geertruida Fok is later getrouwd met Jozef Petrus van Blijenburgh en heeft 7 kinderen en vele kleinkinderen gekregen. Vele van deze kinderen en kleinkinderen hebben de Romanov voetafwijking, syndactilie, hetgeen betekent, dat zij afstammen van koning Willem III en ervan uit kunnen gaan, dat zij derhalve in rechte lijn afstammen van koning Willem I.

Heel adellijk Nederland weet van deze geschiedenis, welke vakkundig in het vergeetboek is terecht gekomen. Dan weet men dus ook, dat Wilhelmina geen afstammeling van koning Willem I was en dus geen recht op de troon had. Wij hebben nog nimmer een foto kunnen ontdekken met blote voetjes van prinsjes en prinsesjes, waaruit wij kunnen constateren, dat die voetafwijking inderdaad als erfelijke eigenschap is teruggekomen.

Iedereen met de genoemde voetafwijking behoeft natuurlijk nog geen verwantschap met de Romanovs te hebben. Alleen is de kans aanmerkelijk groter dat het wel zo is. Er kunnen zoals met iedere erfelijke afwijking generaties worden overgeslagen, zodat het bewijs nog steeds niet sluitend is. Hiertoe is een neutraal ingesteld DNA-onderzoek noodzakelijk. De combinatie van een positieve DNA-analyse met de voetafwijking syndactilie is afdoend bewijs dat iemand van de Romanovs afstamt. Anna Paulowna was de zuster van Tsaar Paul de Grote van Rusland, telgen uit de Romanov familie. De afstammelingen van deze familie moeten aan de volgende DNA-analyse voldoen, zoals deze is uitgevoerd in verband met het onderzoek naar de stoffelijke overschotten van de Tsarenfamilie na de liquidatie in Jekaterinenburg in 1917.

DNA-ANALYSE ROMANOV

Uit het officiële rapport zijn de volgende gegevens naar voren gekomen en vastgelegd:

NameHaplomtDNA  Sequence
Tsar Nicholas RomanovT16126C, 16169Y*, 16294T, 16296T73G, 263G, 315.1C
Count TrubetskoyT16126C, 16169Y, 16294T, 16296T73G, 263G, 315.1C

*The Tsar’s sequence contains a new mutation at position 169, a state referred to as heteroplasmy – the existence of more than one mitochondrial type in the cells of an individual, i.e., the presence of both normal and mutant mtDNA in a single individual.  The remains of his brother, Grand Duke of Russia, Georgij Romanov were exhumed, and the results were identical to the Tsar’s, including the heteroplasmy at 16169Y.  Mitosearch: DQR2R

NameHaplomtDNA  Sequence
Tsarina AlexandraH16111T, 16357C263G, 315.1C
Prince PhilipH16111T, 16357C263G, 315.1C

Ten slotte

Dit artikel is bedoeld als ondersteuning van het uitroepen van de Republiek der Vrije Nederlanden. Het doel heiligt de middelen en een vliegende start is voor de Nederlanders van groot belang. Als hiermee rechtens wordt aangetoond, dat de huidige “koningin” bij consequent weigeren van het leveren van onweerlegbaar bewijs betreffende haar afkomst, zij dient af te treden. Een weigering houdt hetzelfde in als erkenning van de fraude. Omdat we ervan overtuigd zijn, dat de huidige “oranjes” geen schijn van kans maken op legitimering van hun bestaansrecht, zal het volk gerechtigd zijn aanspraak te maken op ALLE in het verleden buitgemaakte staatseigendommen terug te vorderen.

De vermeende “oranjes” kunnen evenwel de schade beperken door aan te tonen dat wij er naast zitten, hetgeen niet wegneemt, dat we blijven vinden dat er alsdan een  volksraadpleging (inclusief kostenplaatje, exclusief faciliteiten als onschendbaarheid, een feodaal machtsmiddel) dient plaats te vinden teneinde de monarchie alsnog te wettigen, waarbij de Nederlander zich toch af moet vragen of “monarchie” geen deftig woord voor “dictatuur en uitbuiting” is.

Het volk beslist – niemand anders.

BRONVERMELDINGEN 

Onderstaande bronnen putten niet uit in volledigheid, later zullen meerdere worden toegevoegd en zal dit artikel in pdf-formaat kunnen worden gedownload en verspreid.

[Bron: Volkskrant 12 januari 1998 http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2844/Archief/archief/article/detail/485866/1998/01/12/Echtheid-van-keizerlijke-beenderen-wordt-tachtig-jaar-na-executie-tsarenfamilie-nog-altijd-betwist-Nicolaas-II-wacht-in-laboratorium-op-laatste-rustplaats.dhtml

Anastasia

http://nl.wikipedia.org/wiki/Anastasia_Nikolajevna_van_Rusland

http://nl.wikipedia.org/wiki/Anna_Anderson

http://www.erfelijkheid.nl/node/410

Romanovs

http://nl.wikipedia.org/wiki/Huis_Romanov

http://nl.wikipedia.org/wiki/Anna_Paulowna_van_Rusland

http://koningshuis.wordpress.com/2009/06/14/kroonprins-willem/

http://koningshuis.wordpress.com/2009/06/14/kroonprins-alexander/

http://files.archieven.nl/46/f/569.81/Dordrechtse_Courant_1875-09-15_002.pdf

Overigen

http://rondehuis.blogspot.nl/

http://tomcouzy.weblog.nl/?repeat=w3tc

http://www.genealogieonline.nl/stamboom-ocken/I10581.php

Overgenomen van:
http://herstelderepubliek.wordpress.com/2012/06/05/bastaarden-op-de-troon-1890-heden/

Dit bericht is geplaatst in De Grondwet en het Koningshuis, pedofilie satanisme en kindermisbruik. Bookmark de permalink.

8 reacties op BASTAARDEN OP DE TROON (1890 – HEDEN)

  1. Bruno schreef:

    U schrijft: “Op 18 april 1871 is een dochtertje geboren, hoe zij in eerste instantie is genoemd is ons niet bekend.” U hebt het dan over een vermeende dochter van kroonprins Willem en Agatha Barones van Lynden, die later Geertruida Fok genoemd werd.
    Zij zou in 1873 in adoptie zijn gegeven bij de kuiper Jan Fok.
    Helaas voor u werd Geertruida Fok gewoon geboren in de Heerenstraat te Amsterdam, op 18-4-1871, als dochter van de kuiper Jan Fok en zijn echtgenote Grietje de Haan.
    Zie haar geboorte-akte:
    http://zoekakten.nl/ysnelz.php?id=MDM2M3w4MTg2Mzc4fDAwNDU2MDE1NXwwMDEwNnwxMDZ8NXwyMTB8Tkh8QW1zdGVyZGFtfEdlYm9vcnRlbiAxODcxOyByZWdpc3RlciAgMzsgMjggbXJ0LTE1IG1laXwtMQ

  2. Piet schreef:

    Een aardig verhaaltje met een hoog “shownieuws” gehalte.
    Wat opvalt is het, uitsluitend vermelden van, veel niet bewezen, belastende verklaringen.
    Tegenargumenten, die wel degelijk aanwezig zijn worden gemakshalve achterwege gelaten.

  3. hamburger schreef:

    wat een shit verhaal, raakt kant noch wal en er klopt geen zak van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *