Bibliotheken werken mee aan Big Brother State

Dit artikel werd eerder al op 25-04-09 gepubliceerd op Anarchiel.com en wordt hier met toestemming van Jim Beam nogmaals onder de aandacht gebracht.

Klik hier voor de andere stukken van Jim Beame

Bibliotheken werken mee aan Big Brother State

Het recht om niet ‘gekend’ te worden tegen onze wil – ja, zowaar het recht om anoniem te zijn, tenzij wij er voor kiezen om onszelf te identificeren – ligt rechtstreeks aan de basis van de menselijke waardigheid, autonomie en vrijheid.’ (George Radwanski) 

 

Uw boekenkeuze verraadt wie u bent
Een gevulde boekenkast reflecteert de identiteit van de eigenaar. Bezoekers van uw huis kunnen er zaken als uw politieke voorkeur, liefhebberijen, bereisdheid, godsdienst, talenkennis, levensvisie en denkniveau uit opmaken. Misschien kunnen zij uit uw boekenbezit concluderen wat uw geaardheid is, of dat u leidt aan een bepaalde ziekte. Zij kunnen er mogelijk uit afleiden dat u een mainstream-denker bent of er alternatieve, of wellicht zelfs ‘radicale’ ideeën op na houdt. Het Postbus 51 spotje tegen terrorisme van de overheid heeft de volgende tekst over afwijkende ideeën:

In Nederland werken steeds meer mensen samen om te voorkomen dat iemand terroristische ideeën krijgt; in elke klas zitten wel radicale figuren, soms met extreme ideeën over dierenrechten, of politiek, of geloof.’

Het begeleidend commentaar in het filmpje van ‘wij zijn de baas’ toont aan dat de overheid hier in feite zegt: ‘wanneer u afwijkende ideeën hebt over dierenrechten, politiek of geloof, bent u een radicaal figuur en zijn uw ideeën extreem. In dat geval kan er een verband met terrorisme worden gelegd’ (zie: youtube.com/user/wijzijndebaas). Het proces tegen de Hofstadgroep gebruikte de regering om ideeën over, of gedachten aan ‘terrorisme’ strafbaar te stellen (E.Hesen, Wereldomroep.nl 02-12-2005). Deze houding tegenover afwijkende ideeën is terug te vinden in de wetgeving van de Europese Unie, waarin vrijheid van informatiegaring en meningsuiting enkel mag plaatsvinden binnen de politiek correcte kaders. Alles wat daar buiten valt is verdacht en neigt naar terrorisme. Artikel 11.2 van de EU-charter over vrijheid van informatiegaring en expressie vertaalt de noodzaak van politieke correctheid met het oog op mogelijke ‘terroristische’ escalatie als volgt: vrijheid van informatiegaring en expressie zijn

onderworpen aan die formaliteiten, voorwaarden, beperkingen of straffen zoals in de wet omschreven en nodig zijn in een democratische samenleving in het belang van nationale veiligheid, territoriale integriteit of volksveiligheid, voor het voorkomen van ordeverstoring of misdaad, voor de bescherming van gezondheid of de goede zeden…’ 

Terugkomend op uw privé-boekencollectie; wat geldt voor een gevulde boekenkast geldt nog meer voor uw leengeschiedenis bij de openbare bibliotheek. Als u jaren lid bent geweest van de bibliotheek spreekt uw leenhistorie namelijk letterlijk boekdelen over wie u bent en bovendien; uw boekenkast kan toevallige plankvulling zijn, terwijl uw leenhistorie bestaat uit een aaneenschakeling van bewuste keuzes. Gelukkig dat bibliotheken deze tot voor kort in de regel dan ook niet bewaarde. Net als maar weinigen via uw boekenkast zouden kunnen achterhalen wat uw voorkeuren zijn – namelijk alleen degenen die bij u thuis uitnodigt – kon dat via de bibliotheek evenmin.1 Daar is nu verandering in gekomen.

Marketing en klantenbinding ten koste van zorg voor uw privacy (economie gaat voor de mens)
Wie de dienstverlening van de bibliotheken bestudeert merkt dat zij tegenwoordig steeds meer werken als Albert Heijn. Dat wil zeggen: al uw ‘aankopen’ – in het geval van de bibliotheek uw geleende objecten – worden geregistreerd en steeds vaker voor langere tijd vastgelegd omdat zij een onschatbare bron aan marketinggegevens opleveren. Daarnaast kan de bibliotheek haar service verhogen door u op basis van uw leengedrag individuele, op maat gesneden dienstverlening aan te bieden als leenadviezen via de mail of SMS, digitale attenderingen op nieuwe aanwinsten of activiteiten. Het anonimiseren van leengegevens zou deze vorm van individuele klantenbinding onmogelijk maken en dat kost klanten.2

De schat aan leengegevens verkrijgt de bibliotheek tegenwoordig met de zogenaamde Radio Frequency Identification (lees: Insoc en de wondere wereld van RFID). Van een afstand kan men objecten of levende wezens met RFID-chips identificeren en de uitgezonden gegevens opslaan met behulp van radiogolven.

Zowel bij de op naam ingevulde klantenpas van Albert Heijn als de bibliotheekpas, voor welke laatste u zich officieel hebt moeten identificeren, is deze opslag in principe gekoppeld aan uw persoon. Het verschil met Albert Heijn is echter dat het bij de supermarkt om de relatief onschuldige informatie over uw pak melk, brood en vleeswaren gaat, terwijl – zoals boven al geschetst – uw leenhistorie fundamentele en soms gevoelige informatie kan bevatten over wie u bent. Daarnaast treedt de overheid veelal op als financier van bibliotheken waardoor zij niet onafhankelijk kunnen handelen. Veel bibliotheken zijn onderdeel van de locale overheid.

De bibliotheek als goudmijn voor opsporingsdiensten
Het grootste probleem is echter dat diezelfde overheid er niet alleen zeer bedenkelijke ideeën op na houdt als het gaat om vrijheid van gedachten, informatiegaring en meningsuiting; de overheid wil uw gaan en staan ook steeds meer controleren, alles onder het valse voorwendsel van ‘veiligheid’ (lees: De ‘War on Freedom’ van kabinet Balkenende). De ‘Wet bevoegdheden vorderen gegevens’ van 2005 geeft de overheid de macht uw leengegevens, zoek-, surf-, lees, luister- en kijkgedrag of andersoortig internetgebruik in de bibliotheek op te vragen als zij dat nodig acht. ‘De Nederlandse bibliotheken vormen een potentiële goudmijn voor opsporingsdiensten’, schrijft Maurice Blessing in de Computable van 8 mei 2005.

Aanvankelijk zou dit opvragen vooral gebeuren in het kader van de terrorismebestrijding maar, zoals te verwachten viel, bleek dit een drogreden om de overheidscontrole en macht uit te breiden en is de wet aangepast. In de praktijk heeft de overheid al diverse malen lenersgegevens van doorsneeburgers bij bibliotheken gevorderd, zonder dat er sprake was van terreurdreiging. Zo zijn kort na de invoer van de wet de gegevens van tweehonderdvijftig bibliotheekbezoekers van Bibliotheek Vugt opgeëist, schrijft de Volkskrant van 11 mei 2006.  Deze informatie kan de overheid verwerken in een superdatabank zoals deze inmiddels is ontworpen voor de Belgische overheid. Alle gegevens over politieke en religieuze overtuiging, consumptiegedrag, afkomst, etniciteit relaties, fysieke en mentale gezondheid, lidmaatschap van vakbonden of politieke partijen en vermoedens van strafbare feiten staan hier opgetekend (security.nl 24-1-2008). De NRC van 18 juli 2005 noemt de wet ‘een sleepnet voor privé-gegevens’, ‘als straks alle gegevens van alle burgers beschikbaar zijn, dan komt […] de bevoegdheid om daarin vrij te zoeken vanzelf. Dan kan de politie niet alleen kijken welk boek deze verdachte persoon heeft gelezen, maar ook: welke personen hebben dit boek gelezen’, zegt Marice Wessling van Bits of Freedom in deze krant.

Visieloos- en lamlendigheid troef
Hoewel de bibliotheken in 2005 nog enig protest lieten horen, concludeert de schrijver van het zeer verontrustende onderzoeksrapport ‘Bescherming privacy en anonimiteit van de bibliotheekgebruiker’ van de Vereniging van Openbare Bibliotheken gepubliceerd op 19 februari dit jaar, dat ‘privacy en anonimiteit van de bibliotheekgebruiker nog altijd op een zeer laag pitje staat.’ De onderzoeker citeert het bibliotheekstatuut dat stelt dat de bibliotheek over privacygevoelige gegevens beschikt door de registratie van gebruikers en leenhandelingen. Desondanks geeft nota bene 68% van de respondenten aan in het geheel geen privacybeleid te hebben en maar liefst 86% geeft toe dat men geen privacybeleid heeft op papier. Bij 47% staat de leenhistorie standaard ingeschakeld, waarvan 15% omdat deze niet vanwege technische redenen kan worden uitgeschakeld. In slechts 22% van de gevallen vraagt de bibliotheek vooraf toestemming aan de leden.

De zucht naar marketinggegevens en middelen tot klantenbinding gaat ten koste van de zorg voor de klant. De bibliotheek stelt gevoelige gegevens van haar klanten bloot aan een op alle fronten volstrekt onbetrouwbaar gebleken overheid (lees o.a. ‘Het volksverraad van Balkenende’). Daarnaast schendt zij het Unesco-manifest voor openbare bibliotheken dat juist een vrije, onbeperkte toegang tot informatie voorstaat als democratisch recht, naar we mogen aannemen zonder hete overheidsadem in je nek: ‘Vrijheid, welvaart en de ontplooiing van samenleving en individu zijn fundamentele menselijke waarden. Deze kunnen alleen worden gerealiseerd door goed geïnformeerde burgers die in staat zijn hun democratische rechten uit te oefenen en een actieve rol te spelen in de samenleving. Constructief deelnemen aan het maatschappelijk leven en meewerken aan het vormgeven van de democratie zijn afhankelijk van voldoende opleiding en van een vrije, onbeperkte toegang tot kennis, wetenschap, cultuur en informatie.’

Niet alleen zijn bibliotheken steeds meer de locale informatievoorziener van de overheid naar de burger (en in de toekomst misschien ook steeds meer andersom), bibliotheken nemen tevens het voortouw in Europese projecten voor ‘medialiteracy’ onder benamingen als ‘mediawijsheid’ en ‘digibewust’, zoals is te lezen op diverse overheidssites. Het fenomeen ‘mediawijsheid’ is door Anarchiel besproken in ‘Balkenendes Trojaanse paard van de internetcensuur’ en definieert een woordvoerder van de Nederlandse bibliotheken als: ‘het kunnen plaatsen van filters’ (Nieuwsbrief Nieuw Bibliotheekwerk, nr. 4, 2009). Met name de bloggers en twitters onder bibliotheekmedewerkers zouden het over deze definitie eens zijn. De schrijver continueert zijn betoog met ‘Wat heel erg zou helpen is als amateurs zichzelf wat meer mediawijze zelfbeperking zouden opleggen. Ook dan heb je minder filters nodig.’ Zoals we weten is de ergste censuur, zelfcensuur…  Maar de schrijver mag gerust zijn, de Europese Unie wil het vrije gebruik van internet door deze ‘amateurs’ zwaar beperken. Op vijf mei aanstaande gaat het Europarlement hierover stemmen (lees artikel: BlackOutEurope.eu)

Digibewust lijkt op mediawijsheid. Bij beide projecten ligt de nadruk op ‘veiligheid’ en ‘bescherming.’ Digibewust gaat echter uit van de Ministeries van Justitie en Economische zaken in samenwerking met grote corporaties als Microsoft, TNT, UPC, KPN en IBM. Digibewust richt zich met name op sociale netwerksites en cybercriminaliteit waarbij justitie de siteleden gebruikt als ‘helpertjes’ van de politie door deze digibewusten allerlei mogelijkheden te geven om aangifte te doen bij ’verdacht’ gedrag. De PZC van 3 maart 2009 schrijft dat justitie gebruik wil maken van de ‘handigheid op internet’ (lees: mediawijsheid of digibewustheid) van jongeren bij het opsporen van criminaliteit. Alles is geheel in overeenstemming met Europees beleid: op 10 februari dit jaar maakte de Europese Commissie op haar site bekend dat met zeventien sociale netwerksites een akkoord is gesloten waarbij gebruikers met één enkele muisklik aangifte kunnen doen.

Tip-toe totalitarianism’ of hoe de overheid de burger ongemerkt gaarkookt
Er kan niet genoeg op worden gewezen dat het voorbeeld van de bibliotheek allesbehalve op zichzelf staat maar past in de trend om de burger in toenemende mate controleerbaar en vleugellam te maken. Juist daarom is dit specifieke onderwerp belangrijk. Burgers werden pas ontvankelijk voor het hele arsenaal aan privacyschendende en vrijheidberovende ‘veiligheids’maatregelen na de enorme shock van de false-flag ‘terreur’aanslag op het WTC. Het probleem is vooral de massale gewenning die optreedt. Sprongen er aanvankelijk duizenden mensen op de bres bij de introductie van de Albert-Hein pas, nu heeft iedereen een bonuskaart. Lieten de bibliotheken zich in 2005 nog kritisch uit: thans is het oorverdovend stil in bibliotheekland. Niemand lijkt het nog wat uit te maken, de bibliotheek incluis (‘je moet toch met de technische ontwikkelingen mee?’). En dat terwijl het aantal burgerrechten schendende machtsmaatregelen genomen na 9/11 enorm is (lees ‘De War on Freedom van kabinet Balkenende’).

Sluipenderwijs kapselt de overheid de burger in een allesomvattend digitaal net waarbij zij elke betaling, vervoersbeweging, aankoop, email, opvatting, medische afwijking, politieke overtuiging, religie, geaardheid, elk telefoongesprek, surfgedrag, energiegebruik in kaart brengt. Wetten en wetjes buitelen over elkaar heen. De mainstream media besteden er geen aandacht aan. In de Tweede Kamer zijn het enkel hamerstukken. Slechts de punten hoeven straks nog verbonden te worden. Optimale totalitaire macht is het gevolg (Privacy International rapporteerde al begin 2008 dat Nederland op ramkoers ligt naar een politiestaat). ‘Tip-toe totalitarianism’; het is als de kikker die uit het hete water springt als u hem er plotseling ingooit maar in lauw water blijft zitten, onbewust van het feit dat u de watertemperatuur gradueel verhoogt totdat hij doodkookt.

Niemand lijkt bovendien enig historisch besef te hebben. Voetstoots gaan de Nederlanders er blijkbaar vanuit dat de overheid de informatie verantwoord gebruikt en het beste met hen voor heeft. In de Tweede Wereldoorlog hebben overheidsinstanties als de arbeidsbureaus massaal meegewerkt aan de deportaties naar Duitsland.

Een van de weinige effectieve garanties dat de overheid nooit over teveel macht beschikt die zij kan misbruiken, is juist dat informatie niet op de huidige kolossale wijze voor haar beschikbaar is, ook niet in de bibliotheek. Kennis, oftewel informatie, is immers macht! De bibliotheek kent meer dan welk instituut de kracht van kennis en zou dit gevaar als eerste moeten kunnen onderkennen.

Is de bibliotheek als vrijplaats voor kennis- en informatiegaring voorgoed verleden tijd?

 

1Bronnen: o.a. webpagina van de Vereniging van Openbare Bibliotheken met name het ‘Onderzoek Privacy en anonimiteit van de bibliotheekgebruiker’ van 19 februari 2009.

2 Idem.

Door Jim Beame

download PDF-versie

Overgenomen van:
http://www.anarchiel.com/display/bibliotheken_werken_mee_aan_big_brother_state

Dit bericht is geplaatst in Jim Beame. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *