Boek bespreking: Trauma en herstel – Judith Lewis Herman

 

Boek bespreking: Trauma en herstel – Judith Lewis Herman

 Trauma en herstel 1Trauma en herstel 2

Deel 1:Trauma en herstel, Judith Lewis Herman

Leeservaring. Judith Lewis Herman. Schrijfster van het boek: Trauma en herstel. Ondertitel; de gevolgen van geweld van mishandeling thuis tot politiek geweld. Mij aangeraden door een goede vriend toen ik hem iets vertelde over mijn verleden. Als ik er niet veel aan had gehad, zou ik er niet nu bij Xead over schrijven.

Judith doceert psychiatrie aan de Havard Medical School en bekleedt een leidende functie bij een hulpverleningsproject voor slachtoffers van geweldmisdrijven. Zover iets over haar achtergrond. Niet direct een boek dat ik gauw aan zou schaffen.

Dit boek heeft mij stapsgewijs door mijn eigen traumaverwerking heen geholpen, op een rustige, verantwoordde manier. Het verbind een veteraan met een incest slachtoffer. Ik ben gaan inzien dat er vele mensen zijn die in hun leven ernstig beschadigd zijn door wat zij hebben meegemaakt. Zij splits haar boek in twee delen. Ik zal beide delen apart behandelen. Het eerste deel gaat over traumatische stoornissen. Na twintig jaar onderzoek heeft zij systematisch deze stoornissen ontrafeld.

In mijn eigen woorden heeft zij eerst herkent en erkent dat mensen akelige, gewelddadige dingen meemaken. Trauma’s dus. Vervolgens wordt daar door de slachtoffers op gereageerd. Daarin zit een patroon. Ook de maatschappij gaat er op een bepaalde manier mee om, afhankelijk van de tijd waarin men leeft en de cultuur. Het heeft lang geduurd voor er binnen de geestelijke gezondheidszorg een precieze benaming kwam, maar hij is er; post traumatisch stress stoornis (PTSS). In Nederland worden deze mensen nog veel te vaak ingedeeld als Border line. Deze laatste term heeft eigenlijk nauwelijks werkelijke inhoud en is een vergaarbak van alle mensen die lastig zijn, onduidelijke, complexe en tegenstrijdige gedragingen vertonen.

Een veel voorkomende reactie op wreedheden is om ze uit het bewustzijn te verbannen. Er ontstaat een innerlijke strijd tussen ontkennen en luidkeels verkondigen. Erkenning van de wereld om je heen is cruciaal. Indien men niet wordt gelooft ontstaat een nieuw trauma en ook het stellen van een verkeerde diagnose en behandeling doen daar vervolgens nog een schepje boven op. Aan de ene kant heb je te maken met de onvermijdelijke reacties op geweld, zoals angst, spanning, paniek, boosheid. Aan de andere kant heb je de reactie van de omgeving. Beide samen vormen dan een eigen leven. Het hoeft namelijk niet dat je, na een trauma aan PTSS gaat leiden. Dit ontstaat alleen als er geen goede verwerking is.

Ik stel het mij heel simpel voor, je haalt de oorzaak waarom iemand angstig, boos of depressief is weg (ontkenning van het trauma) en het lijkt een hele rare reactie. Zelf heb ik jaren geworsteld met mijzelf. Hoe het toch kwam dat ik mij zo anders, zo vervreemd voelde? Waarom ik niet gewoon naar school kon of iets in het verenigingsleven? Waarom toch zo moe wakker worden, niet in kunnen slapen, vreselijke nachtmerries hebben? Mijn zoektocht leidde van psychiatrie en psychiaters naar therapeuten en psychotherapie naar inzichtmeditatie en boeken vol goede adviezen (bijv. Wayne W. Dyer). Nergens maar dan ook nergens vond ik de bron van mijn “stoornissen”.

Het is niet makkelijk de oorzaak op te sporen en door je eigen ontkenning heen te breken. Om terug te gaan, vrijwillig, in gedachten, naar de meest afschuwelijke tijd van je leven. Maar…de nachtmerries hielden op, mijn gevecht met mijzelf maakte plaats voor het gevecht met mijn opgelopen trauma’s en hoe die te boven te komen. Nog niet alles is verwerkt, nog niet al mijn stress is verdwenen, al ben ik flink op weg. Er ontstaat een soort van opluchting doordat je de werkelijke oorsprong van je ellende weet en niet langer hoeft te twijfelen aan jezelf. Ik ben niet gek, ik ben niet gewoon idioot lastig en moeilijk, ik ben geen grensgeval, ik ben niet psychiatrisch of depressief of manisch of ….

Er is alleen een vroeger waarin zich wreedheden jegens mij en andere kinderen hebben afgespeeld. Misbruik ondergaan en getuige geweest. Niet langer voel ik mij slachtoffer of gestoord. Een bevriende maatschappelijk werkster heeft eens tegen mij gezegd; een gezonde reactie op een ongezonde situatie. Toen begreep ik het niet, nu wel.

Gerelateerd:

‘Alles moet open – van misbruik naar heelheid’

Dit bericht is geplaatst in Het Einde van ons Beschikkingsrecht, pedofilie satanisme en kindermisbruik. Bookmark de permalink.

4 reacties op Boek bespreking: Trauma en herstel – Judith Lewis Herman

  1. Kruisdijk schreef:

    Na de uitzending van DWDD met het interview met Griet Op de Beeck, ben ik eens meer gaan speuren en op dit boek gestoten. Zoals ik toentertijd mijn psychiater heb begrepen, had zij en haar collega’s juist bij incestslachtoffers erop gehamerd, dat dit eigenlijk niet onder ‘bordeline’ valt, maar onder een stressstoornis – ze hadden er zelfs een naam voor bedacht. Dit voorstel is door de ‘DSM-commissie’ verworpen. Tot mijn verbazing heb ik ontdekt dat wel ‘borline persoonlijkheidsstoornis’ in mijn ziektegeschiedenis in de computer van de huisarts staat. En: bij verwijzingen naar het ziekenhuis gaat deze hele geschiedenis mee! Ik zag het op het scherm van de longarts. Bij ‘Medische Gegevens’ heb ik nu nagevraagd dit tot op de bodem uit te zoeken, en mijn nieuwe huisarts uitgelegd hoe ik het wil hebben. Ik krijg bij deze borderline diagnose het gevoel: je bent niet geloofwaardig. Want dat is wat BPS personen doen: ze ‘liegen’ – er is geen betrouwbare relatie met de werkelijkheid. Maar: bij mij is dit niet zo!! Ik denk dat dit de reden is, dat ik 3 jaar moest wachten, op de diagnose van de longarts op ‘astma’. In de beschrijving van de psychiater staat dan ook: u bent geen ‘echte’ borderliner… tja, net alsof die huisarts daar verstand van heeft… Het is meer dan schandalig vind ik dat slachtoffers van misbruik, zo in een beklemmende diagnostische hoek worden gezet. In normale taal betekent het: dit zijn mensen die systematisch uit hun lichaam zijn gebonkt door geweld. Geweld door de eigen vader meestal… Ben je op psychisch en lichamelijk vlak jarenlang door de idiote gevolgen hiervan gegaan – die door ‘normale’ mensen niet kunnen worden herkend – word je gelabeled! En wel met een label dat afgrijzen en onbegrip veroorzaakt. Asjemenou!

  2. Marjoleine schreef:

    Dankjewel. De hyperlink in hoofdstuk 15 deel 1 verwijst naar een pagina die niet meer bestaat. Fragmenten van Pauw en Witteman zijn nog wel terug te kijken, maar ik kon het bedoelde fragment niet vinden. Met vriendelijke groet, Marjoleine

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *