Morkhoven: En de zaak Zandvoort Deel 2

 

Morkhoven: En de zaak Zandvoort Deel 2

Klik hier voor Deel 1

Marcel vervloesemMarcel Vervloesem opnieuw achter de tralies1

Marcel Vervloesem

Morkhoven: De inbraak in de zaak Zandvoort.

Het kon niet anders dan dat er vanuit diverse middens snel diende gereageerd te worden na de ontdekking van de zaak Zandvoort. Vanuit bepaalde diensten en het milieu was er dan ook de opdracht gegeven om het belastende materiaal op de flat van Ulrich te laten verdwijnen. Wat echter niemand wist en Morkhoven netjes verzwegen had was dat Ulrich de nacht dat Morkhoven bij hem aanklopte, hij buiten de gekende kinderpornobestanden ook ganser reeksen belastende foto’s aan Marcel had overgedragen te samen met 33 videotapes en belangrijke adressenlijsten.

Ulrich was bijzonder nerveus mede omdat zijn kompaan R.V.D. door de politie was ontboden naar het bureel om er verhoord te worden over de verdwenen jongen Manuel Schadwald, kwam daarbij dat hij de laatste dagen verschillende oproepen had gekregen voor R.V.D., afkomstig van de Britse kinderontvoerder W.A.SP die voor een vals paspoort voor R.V.D. had gezorgd. Door de overdracht was het bijgevolg onmogelijk om die gegevens nog te laten verdwijnen wat niet belette dat nachtelijke bezoekers een inbraak hadden uitgevoerd op de flat. Datgene voor de inbrekers zo belangrijk was konden zij er niet vinden, met name één uitzonderlijke videotape omdat Marcel deze had gekregen.

Vakkundig werd de flat terug afgesloten. De inbrekers hadden daarbij een zaak over het hoofd gezien, namelijk een verwijderde scharnier aan de deur dewelke zij vergeten waren terug te plaatsen. Een observatieteam van Morkhoven dat het gebouw in de gaten moest houden had de vreemde bezoekers evenwel gadegeslagen en één van de daders herkend, het betrof om een familielid van R.V.D, een illegale wapenhandelaar en actief in het milieu.

Kort voor zijn dood had Ulrich vanuit Frankrijk nog een telefoontje gelaten aan Marcel met de melding, dat er in zijn flat een geheime bergruimte was onder de salon en hij daarin zou vinden waarnaar Morkhoven zocht in de zaak Schadwald. Twee dagen later liep bij Morkhoven een telefoontje binnen dat er een bezoek was gepland in de flat en familie van Ulrich de deur zou openen. Marcel reageerde en trof er inderdaad de twee vrouwelijke familieleden aan, een Nederlandse Tv ploeg en een man dewelke onbekend wenste te blijven. Maar er dook een onverwacht probleem op.

Een Notaris had de flat van een nieuw slot voorzien zodat de familie van Ulrich deze niet kon openen. De twee stoere dames zette dan maar hun zware gewicht tegen de deur dewelke openviel, met groot lawaai tot gevolg. Zowel de onbekende als de TV ploeg en de familieleden trokken op verkenning in de flat. Marcel en zijn collega beperkten zich tot de door Ulrich aan hen medegedeelde geheime bergplaats en stelden het daarin verborgen materiaal meteen in veiligheid. Morkhoven had nu inderdaad datgene waarnaar ze zo lang gezocht hadden. Een buurman van Ulrich kwam op het gemaakte lawaai af en riep ik heb de Politie gebeld. Meteen het sein om te vertrekken.

De agenten troffen nog enkel de twee dames aan, dewelke gearresteerd werden. Komisch detail was dat de agenten Marcel en zijn collega op de trap tegen kwamen, maar Marcel zegde hen dat er boven in het flatgebouw veel lawaai was en terwijl de agenten naar boven liepen konden de Morkhovenaren netjes en ongemoeid vertrekken met hun buit. Daags nadien belde de Nederlandse politie naar Marcel, die verschafte hen informaties, zodat de beide dames in vrijheid konden worden gesteld. Kort daarop bleek dat de onbekende man een lid was van de Nederlandse B.V.D., deze nam herhaaldelijk contact met Morkhoven in een poging te achterhalen wat Morkhoven uit de geheime ruimte had meegenomen. Zijn pogingen waren tevergeefs.

Morkhoven had nu alles in haar handen en kon de connecties ontwarren. Het milieu deed kort daarop een nieuwe poging in de flat, maar de politie was haar dit keer voor. Het was een feit. De Duitse vermiste jongen Manuel Schadwald had drie weken lang in de flat Zandvoort gezeten en de zaak Temse Madeira was verbonden met het net Zandvoort. De Nederlandse justitie stelde later Marcel in buitenvervolging voor zowel de kinderporno als het bezoekje op de flat van Ulrich na diens dood.

Morkhoven: Vertakkingen Zandvoort komen in beeld.

De studie van al de video’s, foto’s en documenten die Ulrich aan Marcel overdroeg liep niet van een leien dakje. Het noodzaakte Morkhoven om opnieuw naar Zwitserland af te reizen. Namen die in de documenten voorkwamen bewezen dat er nog een verbinding bestond met een andere grote pedofiliezaak, met name de zaak Stamford. Dank zij de bemiddeling van een vrouw van adel uit België mocht de Werkgroep kosteloos logeren in de gebouwen van de Zwitserse kinderrechtenvereniging Terres Des Hommes en inzage nemen in hun archief.

De studie in het dossier Stamford, dewelke een pedofielengids onder de naam ‘ Spartacus ‘ had uitgegeven waarin honderden adressen van hotelletjes instonden waar kinderen konden gebruikt en bekomen worden in tal van landen wees al snel uit dat namen die in de documenten Zandvoort voorkwamen ook weer te vinden waren in de Spartacusgids en het Stamford dossier. Meteen kon Morkhoven het wezenlijk verband leggen tussen beide zaken.

John Stamford bleek net voor zijn proces in België aan een hartaanval overleden te zijn. Marcel nam kopij van het in Zwitserland berustende dossier en kreeg ook de Gids Spartacus mee. Intussen maakte Morkhoven gebruik van het feit dat op dat moment ook Canadese Politiemensen bij Terres Des Hommes logeerden. De zaak kon onderling besproken worden en de Canadese Politie nam wat graag een kopij van het Zandvoortbestand in bestand. De resultaten in Zwitserland vereiste dat Morkhoven haar onderzoek diende uit te breiden.

Marcel trok al de aangetroffen namen stuk voor stuk na en ontdekte meer dan 17 bedrijven in Nederland waarin deze personen vertegenwoordigd bleken te zijn. Het viel de Morkhoven onderzoekers op, dat de activiteiten van al die bedrijven te maken hadden met het vervaardigen van video’s, fotografie, reisbureeltjes naar Thailand, naar Pataya, magaziene’s, kortom de activiteit die perfect aansloot bij het Internationaal handeltje. Zo bleken de uitbaters van de onderzochte bedrijven, steeds weer op hun beurt vertegenwoordigt te zijn in de besturen van de andere bedrijven, kortom één geheel.

De opgevraagde registers van de Rechtbank van koophandel logen er niet om. Nazicht via door Morkhoven gecontacteerde sociale werkers in Thailand, bracht voor Marcel nog meer verrassingen. De namen van personen die zich aldaar schuldig maakten aan pedofilie die hem werden doorgefaxt uit Thailand, bleken enerzijds gedeeltelijk voor te komen in de opgevraagde registers en de onderzochte firma’s en gedeeltelijk in het Zandvoortbestand. Tot grote verrassing kwam er zelfs een Nederlandse Senator op voor. Verder onderzoek wees uit dat die Senator ook voorkwam op de door Marcel opgespoorde lijst van de pedofiliezaak Criës in de Unicefgebouwen in Brussel, met verbinding in de perdofiliezaak Coral in frankrijk. De ongerustheid binnen Justitie was enorm groot toen zij beseften dat Morkhoven de vertakkingen van Zandvoort duchtig in kaart hadden gebracht.

Ook binnen het milieu groeide verontrusting, mede omdat steeds meer namen en bedrijven konden achterhaald worden. Beheerders van die bedrijven waren uit Nederland, Roemenïe, de VS, Engeland, Polen en diverse andere landen. Bij Morkhoven liepen dan ook de eerste bedreigingen binnen, wat niet kon beletten dat het onderzoek nog opgevoerd werd.

De Belgische Justitie reageerde en viel bij Voorzitter Jan Boeykens binnen en nam alle briefwisseling tussen Morkhoven en Ministers en Parlementsleden in beslag. Na een fikse rel daarover verklaarde de Nederlandse Rechter Commissaris, dat deze beslaglegging niet door Nederland was bevolen en niet bij de aan België overgedragen opdracht hoorde.

De sfeer in de zaak Zandvoort werd dan ook steeds grimmiger.

Morkhoven: De overdracht van het materiaal Zandvoort.

Terwijl in het Belgische parlement gesteld werd dat Morkhoven het Zandvoortbestand diende over te dragen aan de Belgische justitie werd er bij de Werkgroep besloten dat die overdracht diende te gebeuren in het bijzijn van een Nederlandse TV zender, zodat België niet zou kunnen gaan beweren het materiaal niet gekregen te hebben. De overdracht werd een feit toen Marcel het materiaal aan de Belgische recherche gaf, in het bijzijn van Nova en de Nederlandse recherche.

Deze laatste hoopte meteen het materiaal mee te kunnen nemen naar hun land. De Belgische justitie weigerde evenwel het Zandvoortbestand aan de Nederlandse Politiemensen mee te geven. Volgens de Belgische Justitie diende de overdracht via juridische wegen te gebeuren. De Nederlandse Politie was niet gelukkig daar mee. Er kwam een stil contact tussen de Nederlandse onderzoekers en de Morkhoven onderzoekers in een drankgelegenheid in het Nederlandse Hulst. Marcel gaf daar de Nederlandse recherche een kopij van het Zandvoortbestand en kreeg van de Nederlandse Politie netjes een kwijting.

Deze operatie gebeurde zonder dat België hiervan op de hoogte was. Voor Morkhoven was het belangrijk dat de Recherche snel aan het werk kon. In het andere geval zou het maanden geduurd hebben alvorens de Nederlandse diensten het materiaal via juridische weg vanuit de Belgische justitie zouden krijgen. De tijd begon te dringen, de vele onderzoeken namen erg veel werk in beslag. Marcel bleef niet stil zitten en trok opnieuw naar Zandvoort waar hij betrokkenen in de kring van de Belg R.V.D. opzocht. Zijn bezoekje leverde de zakagenda’s van R.V.D. op en diverse discettes. De agenda’s bleken uiterst belangrijke inhoud te bezitten, adressen, telefoonnummers, namen, waaronder uit Israël, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, België, Nederland, Duitsland en bevatte tevens namen van personen uit kindertehuizen. Het namen en adressenbestand in de Zandvoortzaak werd alsmaar groter met telkens nieuwe onderzoeken tot gevolg.

De Belgische justitie begon op haar beurt Marcel te betichten. Door de overdracht van het Zandvoortbestand aan de Belgische justitie, achtte Justitie het bewezen dat Marcel kinderporno in zijn bezit had gehad wat hem strafbaar stelde. Nochtans bestond er nergens in België op dat moment een dienst waar gevonden kinderpornomateriaal kon ingeleverd worden. Op deze wijze hoopte Justitie dat de Werkgroep Morkhoven haar onderzoek zou staken. Het werd een grote misrekening met onaangename gevolgen voor de Belgische Justitie zelf. Marcel was immers klaar en zou snel de tegenaanval inzetten. Justitie benaderde gerechtelijke Journalisten om de Werkgroep Morkhoven en Marcel te bestempelen voor dieven die in Zandvoort alles hadden gestolen. Ganse pagina’s werden daaraan besteed, Morkhoven zou terug slaan.

Morkhoven: Het eerste juridische treffen in de Zandvoortzaak.

De inbeslagname van de parlementaire briefwisseling bij Voorzitter Jan Boeykens bleef niet zonder gevolg. De Voorzitter startte met zijn administratie een hele protestcampagne met tal van reacties en parlementaire vragen tot gevolg. Intussen volgden de huiszoekingen bij de leden van de Werkgroep elkaar op. Twee maanden na de overdracht van het Zandvoortmateriaal hield het Belgische gerecht een zitting in Turnhout waarbij beslist werd om de Zandvoortbestanden en de in beslag genomen parlementaire briefwisseling aan Nederland over te dragen. Marcel werd in de gerechtelijke documenten een dief genoemd. Amper één uurtje na het gevelde arrest greep Marcel tot grote verstomming van de Magistraten in en tekende vlot Hoger Beroep in tegen het Arrest wat betekende dat de bevolen overdracht aan Nederland niet kon uitgevoerd worden én de Kamer van Inbeschuldigingstelling bij het Hof van Beroep in Antwerpen het dossier diende over te nemen.

De reeks Parlementaire vragen over de inbeslagname zorgde voor wrevel bij Justitie. Morkhoven stond er niet alleen voor. De Minister van Justitie was genoodzaakt om telkens antwoorden te verlenen en zijn ondergeschikte diensten te raadplegen. Jan Boeykens en zijn administratie dreef het protest als maar op. Amper drie weken na het ingestelde Hoger Beroep kwam de zaak ter behandeling van de Kamer van Inbeschuldigingstelling in Antwerpen. De Advocaat generaal stelde een uitgebreide nota op waarin hij de Magistratuur van Turnhout volgde. Gezien de inbraak in Zandvoort was de overdracht wettelijk verantwoord.

De topmagistraten die verwacht hadden dat Marcel een Advocaat zou sturen keken verbaasd op toen Marcel zijn acte van verweer neerlegde en zelf in persoon optrad. Marcel veegde het pleidooi van de Advocaat Generaal netjes van tafel en legde de briefwisseling voor afkomstig van de Officier van Justitie en de Rechter Commissaris, waarin bleek dat er geen inbraak en diefstal was en Marcel hiervoor in buitenvervolging was gesteld, met andere woorden voerde Marcel aan dat de Zandvoortbestanden wettelijk bekomen waren én bijgevolg het onderdeel vormde van eigendom der Werkgroep Morkhoven met inbegrip van de in beslag genomen briefwisseling.

Verstomming alom tijdens de zitting. Nederland had immers haar Belgische collega’s niet ingelicht hiervan, en Marcel liet netjes op zijn beurt de Magistratuur tot de zitting van de Kamer van Inbeschuldigingstelling in het ongewisse. Het Arrest van die Kamer was dan ook overduidelijk. De gerechtelijke diensten moesten binnen de veertien dagen alle in beslag genomen bestanden en documenten onverwijld terug geven aan Marcel, een zure en bittere pil. De kosten van de gevoerde juridische procedures werden ten laste van de Belgische staat gelegd.

Een Magistraat stelde later ‘Marcel had strategisch onze Justitie voor blok gezet’.

Morkhoven: Neufchâteau roert zich over Zandvoortbestand.

Het dossier Dutroux kreeg een enorme omvang terwijl ook de Zandvoortzaak steeds verder uitbreidde. het kon niet anders dat vanuit Neufchâteau aandacht was naar het werk van de Morkhoven onderzoekers. Door bemiddeling van een advocate uit Brussel stemde Morkhoven erin toe om kopij van de bestanden over te maken aan de diensten van Procureur Bourlet. Dit betekende dat Marcel met nog meer werk te maken had. Om de diensten in Neufchâteau behulpzaam te kunnen zijn werd een totaal overzicht van de door Morkhoven gevoerde onderzoeken en resultaten opgesteld, waarbij de Werkgroep hulp kreeg van verschillende Rijkswachtofficieren die zich met de X dossiers die verwant waren aan het dossier Dutroux bezig hielden. Marcel zelf was drie keer bij de onderzoekscel Dutroux, aldaar legde hij ook de verbindingen open van de activiteiten in de babyzaak van Amsterdam.

Intussen kwam er in België een incident, omdat het geheime dossier Dutroux tijdens het onderzoek was uitgelekt. Meteen reageerde Justitie en twee dagen later werd er bij 11 onderzoekers van Morkhoven een urenlange huiszoeking gehouden. Marcel wist beter en bracht nog voor de politie invallen de drie DVD ’s met het onderzoek Dutroux in veiligheid. De grootschalige politie actie leverde dan ook niets op. Men kon zich dan ook de verbijstering voorstellen bij Justitie. Honderdduizenden dossierstukken Dutroux waren in handen gevallen van de Werkgroep Morkhoven.

Tot overmaat groeide ook de misnoegdheid binnen de onderzoekers van de cel Dutroux. Het ontslag van Onderzoeksrechter Connerot en de verwijdering van leden uit de onderzoekscel Dutroux was daar de reden toe. Het gevolg was dat een topofficier van de Rijkswacht een hongerstaking begon tegen deze toestanden. Tot verbijstering van de overheden had Marcel de desbetreffende Rijkswachtofficier bij de Werkgroep Morkhoven onderdak gegeven om zijn actie te kunnen voeren. De woning van Marcel stond onder bestendige observatie van de overheid. Men vreesde dat de Rijkswachtofficier uit de biecht klapte bij uitgerekend de leider van het Zandvoort onderzoek.

Marcel kreeg nu geregeld politie over de vloer en bleef het onderzoek verder zetten en zorgde daar boven op dat de Dvd’s Dutroux veilig over de grens werd gebracht en verspreid. De Luikse Procureur Generaal gaf aan Bourlet verbod om onderzoek te voeren in het Zandvoortmateriaal en gaf bevel om dit alles over te dragen aan het gerecht in Turnhout. Dit reageerde tevreden en stelde Marcel nu ook in Gerechtelijke vervolging voor de overdracht van de kinderporno aan Procureur Bourlet. Deze was niet blij met die situatie en drong in een brief gericht aan zijn collega in Turnhout voor om Marcel niet te vervolgen.

Turnhout wilde niet luisteren naar Bourlet. Marcel bracht intussen een affiche uit met een aantal gruwelfoto’s uit de Zandvoortzaak, dit tot grote woede van Turnhout die ook hiervoor een gerechtelijke vervolging opstartte. Het kon Marcel niet stuiten. Hij bracht tientallen foto’s in omloop om de slachtoffertjes te kunnen opsporen. Turnhout reageerde wederom en de volgende aanklacht werd een feit. Schending van de privacy. Maar in Turnhout stapelde zich de ene blunder na de andere op. Marcel zou wederom reageren.

Wordt vervolgt.

Maarten

Klik hier voor Deel 3

Zou iemand deze serie willen vertalen naar het Engels???

Dit bericht is geplaatst in JEUGDZORG, Joris Demmink, pedofilie satanisme en kindermisbruik met de tags . Bookmark de permalink.

2 reacties op Morkhoven: En de zaak Zandvoort Deel 2

  1. martijn de Graaf schreef:

    Irma Schiffers kan het wellicht vertalen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *