Morkhoven: Het wel en wee van Christel, 20 jaar secretaresse bij de Werkgroep. Deel 1

 

Morkhoven: Het wel en wee van Christel, 20 jaar secretaresse bij de Werkgroep. Deel 1

Deel 1.

Ik leerde 20 jaar geleden met de activiteiten van de Werkgroep Morkhoven kennis te maken via mijn man . Hij was al vier jaar onderzoeker bij deze groep . Toen ik besliste om eveneens binnen die vereniging werkzaam te worden , kreeg ik al meteen de opmerking dat ik niet wist waaraan ik begon . In het begin was het aardig wennen en leek het er mij allemaal bijzonder vreemd aan toe te gaan . Marcel kende ik reeds van toen hij ook nog Ambulancier was in de gemeente waarin ik woonde . Al vlug besefte ik hoe bijzonder het werk was . Ik was toen de enigste vrouw binnen het mannenwereldje .

Gelukkig kwamen er al vlug andere vrouwen bij . Mijn taak was de administratie . Een werkje dat me meteen boeide en waarin ik kennis kreeg van tal van geheimen die ik mij als burger moeilijk kon voorstellen . De administratie was een bondig allegaartje , dossiers , brieven , onderzoekverslagen , archiefbeheer en telefonisch verkeer . Het was even wennen aan de drukte van binnen en buitengaande teams en tal van bezoekers . Van mijn echtgenoot had ik al gehoord dat de Werkgroep Morkhoven niet zomaar een groepje was . Als secretaresse werd ik al vlug meegesleept in de briefwisseling van Ministers , Volksvertegenwoordigers , Senatoren , nationale en internationale verenigingen en vooraanstaande personen . Al snel maakte ik kennis met de diverse teams en hun werkzaamheden .

Op vergaderingen en overleg tussen de teams en het bestuur kreeg ik zaken te horen die mij diep raakten . Verdwenen kinderen , netwerken , kindersmokkel en tal van andere zaken die ik nooit voor mogelijk had gehouden en nu plots door mijn brein passeerden . Al vlot leerde ik dat het binnen de groep soms bijzonder hectisch kon worden , als er een kind moest opgespoord worden en er actie diende ondernomen te worden . Opgeroepen teams verschenen dan spoedig om na overleg dan snel te verdwijnen . Je kon nooit weten wanneer zij terug zouden arriveren . In de eerste maanden leerde ik dat de Werkgroep actief was op allerlei gebied en mensenrechten in de breedste zin van het woord . Zelf was ik dan ook ooggetuige van soms wel heel schokkende zaken , die een opheldering en oplossing vereisten .

Er waren momenten dat het rustig was bij de groep . Op die momenten werden tal van dossiers bestudeerd , om dan plots om te slaan in een onverwachte drukte , dat mij de indruk gaf alsof er een oorlog diende uitgevochten te worden . Mijn man had gelijk , ik wist niet waaraan ik begonnen was .

Deel 2.

Op de centrale post hing er een grote gele grafiek waarvan de inhoud steeds mijn aandacht trok . Voor mij was de inhoud ervan onbegrijpelijk , maar voor de teams was het een gigantisch gegeven over de vorderingen van hun onderzoeken naar de netwerken en vermissingspunten . Foto’s , namen , gekleurde gele , rode , blauwe en groene bolletjes hadden elk hun betekenis . Het was Marcel die mij wegwijs maakte in deze doolhof binnen Europa . Jan , die de Voorzitter was kon al evenmin er aan uit , de grafiek veranderde ook elke dag van inhoud . Hij vroeg mij eens of ik wist waar Marcel en zijn teams mee bezig waren . In feite kon ik hem niet helpen . Ik wist het al evenmin . De Werkgroep bestond dan ook uit verschillende onderdelen .

Er was de klachtenafdeling dewelke zich bezig hield met binnen komende klachten dossiers , gevangeniswezen , psychiatrie , jeugdrecht , schendingen van mensenrechten en internationale hulpverzoeken . De andere afdeling was de onderzoeksgroep . Hun taak lag allerlei en was bijzonder wisselvallig . Het was moeilijk om in dit onderdeel inzicht te krijgen . Ik wist wanneer de onderzoekteams vertrokken en soms kon ik via de transmissie hun operaties op de voet volgen . Het waren schitterende momenten wanneer een vermist kind terug kon gevonden worden . Dat deed mij steeds veel plezier. Het signalement en dossiertje waaraan soms maanden gewerkt was verdween dan telkens in het archief . Ik heb dan ook veel van die momenten gekend in de afgelopen 20 jaar.

Mijn achting voor het werk groeide dan ook sterk aan . Jan was de man die binnen de vereniging alles in de puntjes regelde . Soms had hij van die momenten dat hij zoveel om handen had , dat hij beroep deed op het secretariaat . Het was dan ook een drukbezette Voorzitter . Marcel kon daar steeds om lachen . Zijn reactie was steeds dezelfde . ‘ Je bent baas of niet hé Christel ! ‘. Naar mijn inzien was er echter weinig reden om te lachen voor Marcel en zijn teams werden geregeld bij nacht uit bed gebeld en opgeroepen . Zij werden veelal opgezadeld met moeilijke dossiers en onderzoeken . Daar kon Jan dan weer mee lachen . Het was altijd prettig wanneer er een vergadering van de Raad van Beheer diende te worden gehouden .

Jan kwam bijna nooit op tijd tot grote wrevel van Marcel . Kwam daarbij dat die vergaderingen vaak laat in de avond werden gehouden , en Marcel nog weg moest voor een of ander dringend onderzoek . Na een derde keer vaardigde Marcel dan ook een andere teamleider af om de vergadering bij te wonen . Iets waar Jan niet zo gelukkig mee was .Al vlug viel het mij op , dat telkens er een bestuursvergadering plaats vond , Marcel ( toevallig ) kort er voor opgeroepen werd . De “schelm ” zoals wij hem binnen de groep noemen had een oplossing gevonden om aan de vergaderingen te ontkomen .

Deel 3.

Jan zou op zijn manier zijn ‘ zijn schelm ‘ een lesje leren . Toen Marcel in La Roche in de Ardennen op vakantie was , kwam er bij de Werkgroep een klachtendossier toe afkomstig van gehandicapten die met hun rolstoel niet meer in de bioscopen van Baron Heylen mochten . Op vraag van Jan besliste het bestuur dat Marcel met spoed diende terug geroepen te worden om het dossier dringend te behandelen . Ik voerde de opdracht uit . Dezelfde avond dook Marcel weer op . Hij kon niet begrijpen dat het dossier door hem diende te worden behandeld en niet door de klachtenafdeling . Hij kon er beslist niet om lachen en was behoorlijk boos. De dag nadien kwamen de rolstoelgebruikers hun verhaal doen . Ik zag dat Marcel zijn boosheid snel verviel en hij bewondering kreeg voor de gehandicapten waarvan er eentje zich met de mond bediende van zijn rolstoel .

Baron Heylen mocht zich aan zware problemen verwachten en hij diende daar maar 24 uur op te wachten . Marcel trok met 25 gehandicapte rolstoelgebruikers naar de bioscoop van Baron Heylen , kocht er 25 kaartjes en gaf deze aan de gehandicapten . Baron Heylen was woedend en riep maar ‘ die kruiwagens mogen er niet in ‘ . Plots reageerde de gerechtsdeurwaarder die Marcel bij zich had en werd prompt proces verbaal opgesteld tegen Baron Heylen . Die riep de politie er bij. Maar de ‘ schelm ‘ reageerde opnieuw en liet meteen de gehandicapten bij de opgeroepen politie klacht neerleggen tegen de Baron , op grond van het innen van geld zonder de diensten te verlenen waarvoor er betaald was. De actie van Marcel werd meteen bijgewoond door de media . Marcel had zijn slag geslagen .

Een week later kwam de kwestie in het Tv programma ‘ De zevende dag ‘. In het debat kwam de bevoegde Minister aan het woord en een rolstoelgebruiker . Iedereen was er gerust in , want er was geregeld dat enkel de vooropgestelde teksten voor de camera mochten gebracht worden. Gezien het een live uitzending betrof , hield Marcel zich tot ieders verbazing zich daaraan niet . Hij ging zwaar in de aanval en stelde in het bijzijn van de Minister dat deze in strijd was met de grondwet , en hij toch de eed had afgelegd dat hij als Minister de grondwet zou naleven . De verbijstering was alom , de media sprong er op als leeuwen . Jan was verbijsterd . ‘ Hebben jullie Marcel op de Tv gehoord , wat een ramp ‘. Maar de Minister nodigde tot ieders verrassing Marcel en de Werkgroep uit op zijn kabinet om de zaak te bespreken . Dat gesprek resulteerde in de aanpassing van de arbeidswetgeving , waardoor Heylen het toegangsverbod had ingevoerd . Dezelfde week mochten de gehandicapten terug binnen in de bioscoopketens terwijl de ‘ schelm ‘ netjes terug op vakantie trok .

Meteen had ik kennis gemaakt met de doortastendheid van Marcel en leerde ik dat hij een warm hart had . Jan kwam de dag nadien op het secretariaat en zegde .’ Wel dames begrijpen jullie nu waarom ik onze schelm met dit dossier had opgezadeld . Je moet hem niet sparen hij is een gehaaide activist die al van zijn 16 jaar activist is ‘. Baron Heylen bezocht Marcel die van hem een jaar gratis toegang voor zijn bioscoop kreeg . Ik besefte toen dat Marcel niet enkel een uitstekende activist was maar ook een goede strateeg en diplomaat .

Deel 4.

Er waren dossiers te behandelen die prettig waren , maar er waren er ook die mij bezig hielden . Zo kwam er op een dag een oud vrouwtje al wenend het secretariaat binnen . Ze wilde Marcel spreken . Die was echter afwezig . Uit haar verhaal begreep ik dat ze in feite hulp kwam vragen voor haar vijftien jarige kleinzoon Danny , die zijn vader gedood had met een geweerschot . De jongen zat al maanden opgesloten en geld voor een degelijke advocaat was er niet . Met haar laatste centjes van haar pensioen was ze vanuit Turnhout bij ons in Brussel toegekomen om hulp te vragen . In feite waren dit soort dossiers voor de klachtenafdeling , maar Maes die teamleider daarover was zag dit dossier liever bij Marcel terecht komen . Ik belde Marcel op en gaf hem verslag over het grootmoedertje . Zijn reactie was , geef haar wat eten en te drinken . Twee uurtjes later dook hij met zijn team op , maakte kennis met het vrouwtje , aanhoorde haar verhaal , maakte notities en beloofde iets voor haar en haar kleinzoon Danny te zullen doen en liet haar door zijn team terug naar huis brengen . Hij hield zich aan zijn belofte .

Ik was dan ook blij verrast toen drie maanden later het Grootmoedertje met haar kleinzoon Danny het bureel binnen kwam en ons bedankten . Danny was vrij !. Van mijn collega Sonja hoorde ik later , dat het er flink gestoven had tussen de Jeugdrechtbank en Marcel over deze zaak . Het was een algemeen geweten feit dat Marcel steeds dergelijke dossiers afhandelde , gerechts en instellingskinderen lagen hem immers nauw aan het hart . Ik denk dat dit kwam door zijn zware jeugd en zijn verblijf in een weeshuis .

In een andere zaak maakte ik kennis met een fabrieksdirecteur van een chocoladebedrijf . De man zat al meer dan 11 jaar verwikkeld in een juridische strijd om zijn twee kinderen te mogen zien . Tal van dure advocaten waren de revue gepasseerd zonder dat er een oplossing kwam . Op een gegeven moment wilde de man ten einde raad zelfmoord plegen .En ging in een kapelletje in Kontich bidden en om hulp smeken . Hij kwam bij de vereniging Kisjot in Gent terecht . Dewelke hem doorstuurde naar onze Werkgroep . Ook hier werd Marcel ingeschakeld . Er werd afgesproken dat de directeur zijn dossiertje zou binnen brengen .Dat gebeurde nog dezelfde dag . We schrokken op het secretariaat toen dat dossiertje bleek te bestaan uit tientallen dikke kaften een klein bestelwagentje vol . Marcel keek ervan op en toog aan het werk , een ganse week ploeterde hij door de duizenden documenten . En wat je dacht . Hij herleidde het ganse dossier tot twee bladzijden .

Uit het ganse bundel ontdekte hij dat de Directeur zijn kinderen hem waren ontnomen door een echtscheiding waarbij de Directeur door zijn echtgenote beticht was van seksueel misbruik op zijn kinderen , iets wat wel meer voor valt in echtscheidingszaken . Hij ontbood de Directeur en zond vervolgens een brief aan het Parket in Antwerpen . Het gevolg was dat een week later aan het licht kwam dat de klacht van seksueel misbruik al liefst 10 jaar geleden zonder gevolg geklasseerd was en de Directeur in buiten vervolging was gesteld. Niemand had ooit in al die jaren dit nochtans belangrijk element in het megadossier gevonden . Marcel wel ! .

Na een spoedprocedure kreeg de Directeur zijn kinderen terug te zien en in weekenden en verloven . Hij mocht zijn megadossier weer komen ophalen . Hierdoor komt het dat de leden van de Werkgroep ieder jaar gratis pralines en gevulde paaseieren van de fabrieksdirecteur krijgen . Geregeld komt de Directeur nog op bezoek . Soms vroeg ik mij af hoe onze ‘ schelm ‘ dat alles rond kreeg .

Deel 5.

De verdwijningszaak van de 12 jarige Nicolas zal mij nog lang bijblijven . De melding en hulpverzoek dat het jongetje zoek was en het laatst was opgemerkt in een lunapark in de station buurt in Antwerpen liep laat in de avond binnen . Uiteraard werd meteen Marcel opgevorderd . De slaapkop kwam pas drie uur later toe , overzag de informatie en riep twee onderzoeksteams op , waarna de zoektocht kon beginnen . Het is een feit dat in dit soort zaken snel handelen een noodzaak is . Met de foto van het knaapje werd de ganse station buurt uitgekamd en bezoekers van het betrokken lunapark geconfronteerd . Dagenlang werd verwoed verder gezocht terwijl de teams elkaar aflosten . Tenslotte trof men een getuige die het jongetje in een zwarte wagen met een struise kerel had zien afstappen . Met deze summiere info trokken de teams op verder onderzoek .

9 dagen later kwam men er achter dat de bestuurder van die wagen geregeld een bezoeker was in dat lunapark en er nog steeds op vrijdag avonden kwam . De teams waren sindsdien ook vaste lunapark bezoekers . De man werd gevonden , het bleek een ex lid te zijn van de Rijkswacht . Marcel maakte ononderbroken jacht op hem en traceerde bij een achtervolging zijn adres en voertuig . Meteen kwam Morkhoven terecht in een spinnenweb van vermiste kinderen , nepfirma’s , wapen handel en valse visa . Het onderzoek werd hierdoor sterk bemoeilijkt . De teams kregen hun handen ook meer dan vol toen uitkwam dat er nog een ander jongen , Wilfried 16 jaar via datzelfde net verdwenen was . Het onderzoek duurde drie volle weken .Mijn echtgenoot was die dagen dan ook weinig thuis . We konden haast onze ogen niet geloven toen via de Transmissie het bericht van Marcel binnen liep , dat zij Nicolas in een bar in Hamburg ( Duitsland ) hadden terug gevonden en hem naar huis brachten .

1 dag later brachten de jongens ook de vermiste Wilfried binnen , ook hij was gevonden . Het waren momenten dat wij dames van het secretariaat wat emotioneel werden . De ex rijkswachter legde klacht neer tegen Marcel en de Werkgroep . De rechtbank gaf Marcel evenwel gelijk . Vier maanden later werd het ganse netwerk van de ex rijkswachter , de nepfirma’s , de wapenhandel en de valse visa en handel in Poolse vrouwen opgedoekt . Nicolas zou een jaartje later zijn verhaal op de Tv brengen . Marcel en Jan en de groep konden er om lachen , de ex rijkswachter en zijn kompanen heel wat minder . Zo ging het er bij de Werkgroep aan toe .

Deel 6.

Ik voelde dat er iets ernstigs gaande was . De teams van de klachtenafdeling onder leiding van Maes waren al uren aan het vergaderen . Toen ook de teams van Geerincks zich bij hen voegden wist ik dat er zwaar onweer op komst was . Geerincks en Maes bij elkaar beloofde steeds stevig vuurwerk . Jan liep gespannen over en weer en vroeg ons waar in godsnaam Marcel met zijn teams zat . Die was druk bezig met de 15 jarige vermiste jongen Luc uit Vilvoorde . Telefoon verkeer bleek niet mogelijk . In de avond kwam hij met zijn teams en Luc die terug gevonden was in de centrale aan . Jan nam hem meteen terzijde . Ik zag aan Jan zijn doen , dat het niet om een alledaags probleem betrof en hij behoorlijk kwaad was .

In die avond werd het duidelijk , er waren klachten toegekomen over kinderen in een psychiatrische afdeling te Antwerpen . Daarbij waren er 7 kinderen uit de instelling ontvlucht . het betrof om een kwestie van zwaar misbruik met isoleercellen , waar kinderen soms maandenlang in opgesloten zaten . Een kind had een armpje gebroken toen het met geweld naar de isoleercel was gebracht . Ik zag Marcel zijn woede en verontwaardiging bij het lezen van het verslag over de zaak .Ik wist dat dit niet goed zou komen . Gerechtskinderen waren voor Marcel immers een heilig goed . Meteen gaf hij opdracht om de gevluchte kinderen onderdak en bescherming te bieden .

De 7 kinderen variërend tussen de 9 en 14 jaar werden ondergebracht in gezinnen van leden van de Werkgroep . Terwijl de teams van de klachtenafdeling een actie opstarten tegen het betrokken kinderziekenhuis , voerden de teams van Marcel het onderzoek en nam Jan de algemene leiding . Al snel kon een onderzoeksteam infiltreren in de bedoelde gesloten psychiatrische afdeling en van de desbetreffende isoleercellen foto’s maken . De dag nadien werd België wakker geschud via de nieuwsdiensten . De isoleercelkwestie brak uit. De verantwoordelijke psychiater diensthoofd eiste dat de Werkgroep onmiddellijk de ontvluchte kinderen zou terug brengen . Van een jongerenvereniging wisten de Morkhoven onderzoekers dat er in het verleden vaak ontvluchte kinderen waren terug gebracht . Kinderen die dan tegen het protest van de jongerenvereniging in nadien terug voor maanden de isoleercel waren in gevlogen .

Het antwoord van Marcel op de eis van de psychiater diensthoofd was bikkelhard . ‘ De Werkgroep Morkhoven levert geen mishandelde kinderen uit om opgesloten te worden in isoleercellen . Het stond de psychiater en de instelling vrij om acties tegen de Werkgroep te ondernemen ‘. Marcel nam een kordate stelling in . Zijn weigering om de kinderen terug aan die psychiatrische afdeling te geven vulde alle kranten, en Tv uitzendingen . Voor het eerst maakte ik kennis met de harde actie van de teams . Op de trappen van het Antwerps gerechtshof werd er een ware begrafenis gehouden met alles er op en aan om bij de Justitie te protesteren over de gang van zaken in de desbetreffende psychiatrische afdeling . De uitvaart kaderde in de begraving van de Rechten van de isoleercelkinderen . Gelijktijdig werd er een grote brievencampagne aan politiekers gevoerd om de kwestie aan te klagen . De stad Antwerpen vaardigde meteen een verbod tot het uitdelen van pamfletten uit . Dienstig voor haar grondgebied .

Zo ontstond het pamfletten reglement om te trachten om het tij te keren . Het mocht haar niet baten . Maar Marcel sloeg samen met Jan , keihard terug . Ze daagden prompt de Provincie Gouverneur en de Antwerpse burgemeester voor de Rechtbank wegens schending van de vrije meningsuiting . Hierdoor ontstond er heel wat heisa en kwam de zaak nog meer in het nieuws . De rechter gaf de Gouverneur en de Burgemeester gelijk . Maar Marcel liet andere verenigingen , vakbonden , actiegroepen en politieke bewegingen weten dat dit pamflettenverbod ook voor hen gelde . Het hek was meteen van de dam . Provincie en Stadsbestuur lagen direct onder zwaar vuur van uit andere hoeken . Morkhoven was vast besloten en sloeg op haar beurt duchtig terug . In de hal van het Antwerpse gerechtshof lieten de teams honderden ballonen op waaraan pamfletten waren bevestigd met als inhoud het schandaal van de isoleercelkinderen. De ballonen ontploften en de pamfletten dwarrelden neer tussen het talrijk publiek ,Magistraten en Advocaten . De Rijkswacht en Gerechtelijke politie konden enkel maar toekijken .

Het pamflettenverbod werd listig omzeild omdat er nergens in vermeld stond dat pamfletten niet mochten “verzonden ” worden . Even later doken de Morkhoven activisten opnieuw op in het gerechtshof , dit keer hadden zij een varken bij zich . De Gerechtelijke Politie was er als de kippen bij en stelde dat de Procureur de actievoerders wel wilde ontvangen maar dat het varken buiten moest blijven . Het was me daar een toestand . De media vroeg aan Jan wat de Gerechtelijke Politie zegde. Jan draaide de uitleg van de Gerechtelijke Politie om en vertelde aan de verslaggevers dat de Gerechtelijke Politie had gezegd , dat de Procureur zijn Isoleercellen te slecht bevond om er een varken in onder te brengen . Het haalde heel wat media . De sfeer in het isoleercellengevecht was gezet.

Deel 7.

Op een gegeven ogenblik viel de psychiater diensthoofd de Werkgroep frontaal aan in de media ,voor de Tv zenders noemde hij Marcel een prutser knoeier en ….. . Marcel barste in het lachen uit , kijk nu eens mensen , en dat acht zich psychiater , laat hem maar doen , de kinderen krijgt hij niet terug reageerde hij . Jan nam wel aanstoot aan de uitspraken van de psychiater en gaf deze op zijn beurt fiks van antwoord. Het pamfletten verbod resulteerde in een ware rel tussen actie verenigingen , politieke groeperingen en vakbonden met de stad Antwerpen . De Burgemeester nam zijn verbod terug en gaf toestemming aan de Werkgroep om pamfletten uit te delen op 300 meter afstand van de vogelmarkt en de Werkgroep zelf moest instaan voor de opruiming van die pamfletten . Marcel schaterde het uit en melde zich meteen afwezig .

Dat de schelm wat in het schild voerde kon ik zo al aanvoelen . En inderdaad .Toen de actie die Zondag begon , namen de actievoerders exact positie in op 300 meter afstand van de vogelmarkt . En dat was uitgerekend op een uiterst druk kruispunt met zware file tot gevolg . De inderhaast bijgekomen politie stond voor een groot dilemma . Marcel had in aller stilte eerder een Gerechtsdeurwaarder laten opmeten in alle richtingen van de vogelmarkt waar exact de 300 meter lagen . Met het proces verbaal in de hand en de toestemming van de Burgemeester was hij strikt in regel met de toegestane pamflettenuitdeling .Het stadsverkeer lag stil . De beheerraad van de Kliniek was er niet gerust meer in en vroeg om de acties te staken . Het optreden van Morkhoven had de kliniek al verschillende miljoenen schade gebracht . Velen wilden er hun kinderen niet meer aan toevertrouwen . Marcel had het contact tussen de kinderen en hun ouders geregeld .

Morkhoven gaf geen centimeter toe en wuifde overleg van de hand . Hierdoor was men gedwongen tot de oprichting van een onderzoekscommissie ad hoc in opdracht van de Minister van Volksgezondheid . Deze formuleerde diverse voorstellen om herhalingen in de toekomst te voorkomen en controle op het gebruik van Isoleercellen mogelijk te maken . Vervolgens voerde de Minister van Volksgezondheid overleg met Jan en Marcel . Het was Maes en Geerincks die nadien in Brussel de onderhandelingen voerden . Voor het eerst in de Belgische geschiedenis liet de Minister een isoleercellen reglement voor alle psychiatrische instellingen uit vaardigen . De kinderen die de inrichting waren ontvlucht mochten, terug naar hun families en moesten niet meer naar de instelling terug .

Meteen vertrok ook het negenjarig meisje dat wij in ons gezin hadden opgevangen naar haar ouders . De psychiater nam plots vervroegd pensioen en de psychiatrische afdeling verhuisde naar een andere kliniek met andere personeelsleden . Het Isoleercelgevecht dat liefst 11 maanden aansleepte was ten einde . Twee van de slachtoffertjes van weleer zijn nu actief binnen de Werkgroep . Jan werd even, door Marcel geroepen . ‘ Hier Jan ik was dit vergeten aan jou te geven , de drukte hé ! ‘. Het waren, documenten waarin bestuursleden van de Kliniek geheime vergaderingsverslagen in vervat hadden waaruit bleek dat de bestuurders al erg lang wisten welke wantoestanden er zich binnen die psychiatrische afdeling afspeelde . Marcel had die stukken nooit gehanteerd . Jan zette zich met een zucht neer . De schelm had het probleem op zijn eigen manier opgelost .

Wordt vervolgt .

Klik hier voor deel 2

Dit bericht is geplaatst in De Leugen aan de macht, pedofilie satanisme en kindermisbruik. Bookmark de permalink.

Één reactie op Morkhoven: Het wel en wee van Christel, 20 jaar secretaresse bij de Werkgroep. Deel 1

  1. Bea schreef:

    Wat een Held was die Marcel Vervloesem toch..
    Geen woorden voor…
    Vele mensen hebben heel veel aan hem te danken..
    Door zijn grote Liefde voor recht heeft hij zijn leven gegeven..
    Voor de kinderen…..
    Wie zet dit voort…
    De kinderen moeten geholpen worden…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *