Morkhoven: Het wel en wee van Christel, 20 jaar secretaresse bij de Werkgroep. Deel 3

 

Morkhoven: Het wel en wee van Christel, 20 jaar secretaresse bij de Werkgroep. Deel 3

Klik hier voor deel 1

Vervolg deel 15 .

De ontdekking dat er op de kinderpornobestanden Zandvoort een ex lid van de gewezen Franse Minister van cultuur voorkwam zorgde in diverse middens voor ongerustheid . Bij herhaling boden de gerechtelijke diensten zich tevergeefs aan bij de Werkgroep . In de Belgische krant ‘ Het Laatste Nieuws ‘ reageerde de Procureur uit Turnhout meteen dat er geen Magistraat in de Zandvoortbestanden voorkwam . Ik legde het krantenartikel aan Marcel voor . Zijn reactie was kort en bondig . ‘ Hier Christel , lees dit dossiertje maar en bekijk de foto’s , die Procureur moet wel echt een stommerik zijn , dit is zo klaar als een klontje , hij hangt ‘ ? . En zo geschiedde het . Ik kreeg de opdracht het dossiertje te verspreiden wat voor nog meer commotie zorgde , het groeide uit tot een ware rel in Frankrijk . Ik maakte erg veel van die spannende momenten mee binnen de Werkgroep .

Naarmate het onderzoek Zandvoort verder liep werd duidelijk hoe uitgebreid in werkelijkheid dit netwerk was en welke namen van formaat er aan de oppervlakte kwamen . De ontdekking dat het Zandvoortnetwerk bindingen bezat met de grote pedofilieschandalen , Coral en kathedraal in Frankrijk en de pedofiliezaak Crïes binnen de Unicefgebouwen in Brussel maakte voor mij duidelijk voor welke moeilijke opdracht de Werkgroep stond . Als secretaresse liepen er in al die dagen duizenden documenten via mij naar de verschillende onderzoeksteams . Ik heb het nooit zo druk geweten als toen in die periode . Ondanks alle tegenwerking van de Justitie en een aantal personages die zich de titel van Journalist waardig vonden , zag ik dat de onderzoeken alsmaar verder vorderden en beslist geen vertragingen opliepen .

De teams waren erg gedreven en niets werd door hen aan het toeval over gelaten . Als secretaresse kon ik het moeilijk laten om de medewerkers achter de hielen te zitten , het was een boeiend onderzoek waarin ik telkens uitkeek naar een volgend resultaat . Voorzitter Jan wipte geregeld binnen op het secretariaat om zich te informeren achter de stand van zaken in de lopende opsporingen en onderzoeken . Toen ik hem de nota 2654 ZAN overhandigde sloeg hij rood aan . In die nota had Marcel netjes de namen van Senatoren uit Nederland vermeld die aangetroffen waren in de netwerkenbestanden en fijntjes er de overtuigingstukken aan toegevoegd met de opdracht de inhoud aan mijnheer de Voorzitter over te maken . Het was de gewoonte van onze schelm om alles wat maar met politiekers te maken had in handen te geven van de Voorzitter , politiek en Marcel lagen elkaar immers niet goed . De Voorzitter daarentegen wel .

Dat bleek eens te meer toen een Belgische Senator vergezeld van een Belgische Minister een onderhoud eisten met Marcel en bot vierden . Ik kreeg de taak van Marcel dit duo van hoge rang een koffietje met koekje aan te bieden en hen door te sluizen naar de Voorzitter . Het was de eerste maal dat ik een Minister de hand mocht schudden . De schelm kon er best om lachen . ‘ Christel geef hen een koekje bij de koffie , ze zijn toch bijna vervallen , hou de pralines maar voor onze teams , die twee gasten feesten al genoeg in Brussel ‘. En op die manier ontsnapte Marcel aan een gesprek met de Minister en de Senator. De Voorzitter probeerde om de schelm als noch in het onderhoud te betrekken , maar die kreeg ( toevallig ) net een oproep en scheerde zich weg . Toen Jan later hoorde dat de politiekers koekjes hadden gekregen terwijl de schelm netjes de kwaliteit pralines in veiligheid had gebracht , eiste hij de pralines op . ‘ Geef de overschot van die koekjes maar aan Marcel ‘ was zijn bevel.

Natuurlijk kon ik op zulke momenten eens lachen .

Deel 16.

Op een dag belde er een man naar het secretariaat , hij wilde zijn naam niet vermelden . Hij vroeg om een dringend onderhoud met Marcel . Die had zijn handen meer dan vol en liet Mijnheer Maes die gast ontvangen en zo gebeurde . Een uurtje later stapte de man het secretariaat binnen met onder zijn arm een stapeltje documenten die hij even later aan Maes overdroeg . ‘ Hier dit zal jullie interesseren ik heb er niets aan , mijn leven is ten einde ‘ . Even snel als hij gekomen was verliet hij zonder nog een woord te zeggen het bureel . Twee dagen later was de vreemde bezoeker dood !. Zelfmoord aldus de Justitie . Ik begreep er niets van . Marcel wel , hij zat rustig in een sofa de documenten te lezen , floot eens tussen zijn tanden , nam een slokje van zijn kopje koffie en riep Maes bij zich . Later werd mij duidelijk dat de vreemde bezoeker de klantenbestanden van het kopstuk van het Zandvoortnet aan de Werkgroep had overgedragen . Het was een erg benauwende periode .

Speurders die actief waren in de nevendossiers Dutroux waren bij regelmaat op de koffie bij de Werkgroep , datgene zij vertelden deed de rillingen over mijn rug lopen .
Uit hun verhaal bleek dat er nogal wat mensen onder de getuigen in het dossier Dutroux naar het hiernamaals waren vertrokken . De meesten onder hen zonder hun eigen wil . Allemaal zelfmoorden en ongevallen volgens de Justitie . Onder de doden ook een jonge inspecteur van de Gerechtelijke politie , dewelke een dossiergedeelte Dutroux onderzocht . De jonge rechercheur werd doodgeschoten op het bureel binnen het gerechtelijk gebouw waar hij werkte . Zijn vader was Procureur en stak zijn ongenoegen rond de dood van zijn zoon niet onder stoelen en banken . Het dodenlijstje op het bureel van de onderzoeksafdeling had reeds het luguber getal 23. Er was dus met het Dutroux dossier ook heel wat mis tot ongenoegen van de speurders .

Met verstomming volgde ik de zaak op Tv en kon het niet begrijpen dat men de bekwame Onderzoeksrechter Connerot van het dossier Dutroux had afgehaald zogenaamd voor het eten van een bordje Italiaanse kost met ouders van de slachtoffertjes van de bende Dutroux . Een massaal protest van de Belgische bevolking bracht daar geen verandering in . Voorzitter Jan volgde de ontwikkelingen op de voet terwijl de onderzoeksteams hun werk ononderbroken verder zetten . De schelm was plots drie dagen verdwenen , niemand die wist waar hij was . Later dook hij weer op met tal van foto’s . ‘ Zo mensen , kijk hier eens naar , we hebben een aantal fotograven gevonden die een gedeelte van het kinderpornomateriaal Zandvoort hebben gemaakt.. En zie nu eens , een van de makers van het materiaal is een en dezelfde als de maker van het kinderpornobestand in de zaak Coral , beter nog kijk eens wie er in die zaak betrokken zijn geweest . Onze dode bezoeker heeft ons dit nagelaten , toffe knul ‘. Iedereen stond versteld de schelm had zijn slag geslagen . Het werd een belangrijke ontdekking dewelke de Franse Justitie nu noodzaakte om kleur te bekennen en slachtoffertjes te identificeren . De eerste onderzoeken hadden ruimschoots voldaan aan de verwachtingen . Het waren momenten waarop ik fier was secretaresse te zijn bij de Werkgroep.

Deel 17.

Het werk bij de Werkgroep was op bepaalde ogenblikken op emotioneel vlak bijzonder zwaar . Het onderwerp in de zaak Zandvoort liet mij vaak niet meer los . Als ik dan thuis kwam knuffelde ik mijn kinderen extra en kon maar niet begrijpen wat mensen de kinderen in de Zandvoortzaak hadden aangedaan . Vooral de beelden van de verkrachte baby’s en de vermoorde en gefolterde kinderen trof mij zwaar . Mijn echtgenoot die al van bij het ontstaan van de Werkgroep er actief was , bleek van een hardere ingesteldheid en gaf mij de raad om alles van mij af te zetten . Dit was niet gemakkelijk . Ik besefte dan hoe zwaar het voor de jongens en meisjes van de onderzoeksafdeling moest zijn om met deze gruwel dagelijks geconfronteerd te worden . Mensen kunnen zich niet inbeelden wat de gruwelijke inhoud van de Zandvoortbestanden was .

Marcel zelf bleef er vrij rustig in , ik denk dat zijn zware jeugdjaren en zijn lange ervaring als Ambulancier verpleger hem beter gehard had tegen deze gruwel . Voorzitter Jan leek soms de inhoud van het Zandvoortbestand van zich weg te schuiven , ik kon dat best begrijpen . Hij spaarde kost nog moeite om het Zandvoortdossier overal toch door te drukken . Deze zaak kreeg ook een enorme inpakt , zowel op landelijk als internationaal vlak .

Dat bleek duidelijk uit de vele verzoeken om over de kwestie te komen spreken op commissies , congressen en in Tv en radio programma’s . Jan nam de congressen in Denemarken , Italië en Frankrijk voor zijn rekening . Marcel sprak dan op zijn beurt het Europees Parlement , de Parlementaire commissie mensenhandel , de congressen van de witte beweging en de Juristenbond van Nederland toe . Egon nam de Senaatscommissie voor zijn rekening . Het waren drukke tijden . De zaak Zandvoort werd tot ver buiten de landsgrenzen heen gespreksvoorwerp . Zelfs Rusland , Japan , Amerika en tal van andere landen deden er verslaggeving over .

De spanning tussen de Werkgroep en de Belgische Justitie liep hoog op .
Marcel speelde het dossier en de bestanden Zandvoort door naar heel wat landen en kinderrechtenverenigingen . Dat resulteerde in tussenkomsten van de hoogste organen . De Duitse Minister van Justitie eiste een degelijk onderzoek net als het Europees Parlement . Binnen de Verenigde Naties werd er zelfs een resolutie gehouden met bevel aan België om het Zandvoortbestand onmiddellijk over te dragen aan Europol- Interpol voor verder onderzoek .

Uiteraard kon de Belgische Justitie dit bijzonder moeilijk verteren en ondernam dan ook alles om vooral Marcel uit te schakelen . Het lukte de justitie in geen geval . In tegendeel gaf de situatie aanleiding voor vele Tv makers om documentaires te draaien over de zaak en namen steeds meer boekenschrijvers de situatie en Marcel op in hun boeken . Tot groot ongenoegen van Justitie sloten ook gekende Franse kranten zich aan bij de kritiek van de Werkgroep Morkhoven .

Klap op de vuurpijl was toen Marcel het kinderpornobestand overdroeg aan diverse Koningshuizen en Presidenten . Die dag leek er een nieuwe storm losgebarsten te zijn . Marcel kon er best om lachen . ‘ Christel ik heb de stok in hun hoenderhok gegooid ‘ . Het kwam in België hard aan. De nieuwsdiensten blokletterden . ” Vervloesem stuurde kinderporno naar de Koning “. Jan wist niet wat hij die dag hoorde . Toch was de zet van Marcel knap gedaan . Men kon nu niet anders dan er mee aan de slag te gaan . Tussen het Koningshuis en Jan liep er vervolgens een drukke correspondentie . De Koning wilde dat het kwaad tot op het bot zou uitgeroeid worden , schreef hij aan Jan .

Deel 18.

In heel wat landen werden nieuwe wetten gestemd en begon men crime units op te richten om de kinderhandel en kinderporno te bestrijden . De zaak Zandvoort had een enorme impact gehad . Ook de identificatie van daders en slachtoffertjes kreeg een aanvang . Zelf was ik toch wat verrast over de snel opvolgende onderzoeksresultaten die uit heel wat landen bij de Werkgroep toekwamen . De hoge werkdruk en ook de zware schokkende inhoud van de zaak was dan ook aanleiding om eens wat vakantie te nemen . Wij nodigden Marcel uit om samen met ons een weekje vakantie te houden in de Ardennen . Het werd een aangename onderbreking .

Als ik Marcel zag zitten op de kant van het stromende water in een poging vis aan de haak te slagen kon ik moeilijk mijn lach bedwingen . Van vissen kende hij immers niets af . Op een morgen vroegen wij hem mee voor een wandeling . Ola wat een ramp . Op een paaltje had ik het getal 5 gelezen , 5 kilometer dus . Na drie uur was ik het die de weg bij uitstek vond . De jongens volgden dus , groot was mijn angst toen we in een weide belanden met een heuse stier voor ons . Gelukkig konden we snel uit de voeten . Het werden 15 lange en klimmende kilometers in een broeiende zon , zonder ergens een terrasje.
Ik heb het nog lang mogen horen . De 5 die ik gevonden had , waren geen kilometers maar route n° 5 . Als boetedoening heb ik de mannen dan maar bij aankomst een biertje getrakteerd .

Het waren dan weer van die mooie momenten bij de Werkgroep . Een ander prettig moment vond ik toen een Italiaanse Journalist die blijkbaar niet de beleefdheid kende om zich aan de deur aan te melden , bij Marcel over de omheining kroop , niet wetende dat Melissa de Bouvier van Marcel op vinkenslag lag en de indringer aanviel .’ T jongens ging die man te keer , vloekend en tierend . Marcel riep zijn trouwe vriend ter order terug . Maar het kwaad was geschied . De man werd naar het Ziekenhuis afgevoerd , Melissa de Bouvier kreeg van Marcel een extra snoepje .

Kort daarop was er een redactie van een Engels weekblad dat een verzoek deed om bij Marcel in de tuin wat fotootjes te mogen nemen te samen met een interview . Ik zag er geen kwaad in en zegde dat ze gerust mochten afkomen omdat Marcel die dag thuis was . Ik heb het mogen horen !. Die dag was er een vrachtwagen toegekomen bij Marcel . Zijn tuin werd volledig omgebouwd met grote lichten , paraplu , grote rollen met speciaal papier voor uitstekende beelden te kunnen schieten , tal van elektriciteit kabels . een ware ravage . Het ganse gedoe duurde liefst 6 uren lang . De ramp werd nog groter , Jan had immers een tam konijn dat hij telkens hij op bezoek bij Marcel ging meenam en losliet in de tuin.
Het witte konijn met zwarte vlekjes nam het zekere voor het onzekere , en nam zijn biezen met al die drukte . Jan was er van aangedaan . Ik vermoed dat er nadien ergens in de buurt konijn op de menu heeft gestaan . Marcel heeft uit compassie dezelfde dag een nieuw konijn gekocht en aan Jan gegeven .

Deel 19.

De publicatie van de gezichtjes van een aantal slachtoffertjes in de Franse krant L’ Humanite zorgde voor een golf van reacties , kinderen werden in diverse landen herkend . Zo kwam totaal onverwachts een dame en heer uit Frankrijk op ons secretariaat . De vrouw barste in tranen uit bij het zien van de foto’s aan de muren van vermiste en gezochte kinderen . Kathleen en ik boden die mensen een kopje koffie aan , uit hun verhaal begrepen we dat zij hun dochtertje dat al vier jaar vermist was herkend hadden tussen de foto’s in de vernoemde krant . Het verdriet van die mensen was enorm groot . Ik kon best begrijpen wat een schok het voor hen moet zijn geweest hun kindje dat 11 jaar oud was bij de verdwijning tussen de Zandvoortslachtoffertjes te herkennen via een krant . Wij kregen het er zelf moeilijk mee .

Het was Mertens van de onderzoeksafdeling die tenslotte het echtpaar ontving . Ik wist wel dat Mertens een echte diplomaat was en als vader van 4 kinderen deze mensen best kon begrijpen . Hij gaf ons opdracht om de desbetreffende foto in het bestand op te diepen en er een afdruk van te maken . Ik kreeg een beklemmend gevoel toen ik die bewuste foto’s vond . Op een der foto’s was te zien hoe het meisje gemarteld was .
Het probleem werd opgelost door een andere foto van het meisje te bewerken . Zodoende kon Mertens de ouders een foto schenken van hun dochtertje . Vertederend klemde het vrouwtje de foto vast . Ik begreep dat dit de laatste foto van het meisje moest zijn geweest.
Verschrikkelijk zoiets .Ik voelde mij op zulke momenten verslagen en machteloos.

De komst van Princesse Jaqueline De Cröy bij de Werkgroep werd goed onthaald . De Princesse verrichte heel wat werk en haar pen was vlijmscherp in al haar brieven en artikels die zij over de zaak Zandvoort schreef . Marcel wende langzaam aan haar dagelijkse aanwezigheid en gelukkig voor hem was het Jan die zich over haar en haar werk ontfermde . Het feit dat een Princesse actief was binnen de Werkgroep bleef niet onopgemerkt en bracht andere hoogwaardigheid bekleders een beetje in verlegenheid . Voor Justitie werd dit een ware ramp. Ze zou nu ook nog een Princesse moeten gaan, bestrijden .

Zo kwam het dat ik als secretaresse met Marcel mee mocht naar het kasteel van een Graaf . Ik stelde mij al everzwijn of fazant voor op het menu . Het werden echter belegde broodjes . Zoiets verwachte ik niet in zulk midden . Marcel wist dit en trakteerde me later op de avond op een restaurant . ‘ Je moet niet steeds denken , dat mensen met hoge pluimen het beter hebben dan wij hoor Christel ‘. Hij had het gelijk aan zijn kant.
Ik vond het best grappig worden . Marcel had het niet zo voor de Graaf , de baronessen en soortgenoten . ‘ Wijs die mensen maar door naar onze Jan , wij hebben wat anders te doen ‘. En daarmee was hij van dit probleem dan ook verlost .

Op een Zondag waren we te gast bij de Princesse in Brussel . Ik zag aan Marcel dat hij niet erg gelukkig was , toen hij het andere gezelschap zag . Voorzitter jan schonk de glaasjes vol . Marcel riep mij even ter zijde en vroeg mij of ik wist wie de anderen waren . Ik wist het niet , hij wel . ‘ Verdomme Christel dat is Magnée de advocaat van Marc Dutroux , ’t jongens wat krijgen we nu ‘. De Advocaat bleef erg attent en schoof de vleesschotel naar Marcel die diplomatisch hem eerbiedig dankte . Ik weet zeker dat er heel wat mindere gedachten door zijn hoofd gingen . Jan keek toe . Er ontstond een gesprek tussen de Advocaat en Marcel . De schelm was bijzonder op zijn hoede en omzeilde al de gestelde vragen met een tegenvraag . De mooie dame die de Advocaat vergezelde gaf Marcel een kusje en toonde haar blijdschap om Marcel te zien . Die was minder happy , en naar gewoonte ging ( toevallig ) zijn Gsm toon . ‘ Sorry mensen , dames en heren spijtig dat ik niet kan blijven , ik heb een oproep , ik wens jullie nog een prettige avond . Kom Christel we moeten weg ‘. Even later zaten wij op een terrasje te genieten . Er was geen oproep. Marcel was van die Advocaat en zijn sluwe vragen verlost.

Deel 20 .

Terwijl Internationaal de protesten alsmaar opliepen tegen de Zandvoortzaak , kreeg de Werkgroep van uit de Justitie de vraag om haar onderzoeken te staken . De Minister van Justitie Stefaan De Clerck ontbood de Werkgroep op zijn kabinet in Brussel , alwaar hij tevens ook de ouders van de Duitse verdwenen jongen Manuel Schadwald ontving .
Morkhoven was wel bereid om deze verdwijningszaak ter harte te nemen , maar van een stopzetting der onderzoeken kon geen sprake zijn . Marcel werd dan ook verschillende keren gearresteerd en opgesloten . Het verhoopte resultaat bekwam Justitie echter niet . Hij hield voet bij stuk en dreef de Zandvoortzaak door . De Belgische media ontketende een ware campagne tegen Marcel en versleet hem voor alles wat slecht was . Grote krantenkoppen moesten de lezers ervan overtuigen dat hij een crimineel was en de tienduizenden Zandvoort slachtoffertjes het seksueel misbruik zelf gewild hadden .Ook de Franse Procureur Generaal Talec verkondigde dezelfde boodschap . Niet voor lang echter want Marcel sloeg terug . Op een uitgebreide persconferentie in Parijs haalde de schelm de uitleg van de Procureur Generaal boven water en haalde uit .

‘ Kijk mensen als we deze Procureur Generaal naar zijn eigen woorden in de kranten moeten geloven , dan kende hij dus deze slachtoffertjes . Mijn vraag is of het nu juist niet de taak is van Mijnheer Talec om vanuit zijn positie , juist op te treden tegen deze gruwel , hij keek dus toe zonder ook maar iets er tegen te doen . Ik zou dan ook graag van Mijnheer Talec vernemen hoe het ook zat met de vele baby’s die op het Zandvoortmateriaal verkracht werden , zij konden toch moeilijk in hun verkrachting toestemming geven . Ook zou ik graag van deze Procureur Generaal willen vernemen of ook de vermoorde kinderen op het Zandvoortbestand zelf hebben toegestemd om vermoord te worden ‘ .

De verbijstering in de zaal was groot , reporters haasten zich naar buiten om als eerste de woorden van Marcel in de ether te gooien . Marcel had vlijmscherp doel getroffen . Ik stond versteld toen hij de Franse Procureur Generaal duchtig van antwoord diende . Heel Frankrijk kon de woorden van Marcel op radio en Tv zenders horen . Ik was fier op hem , en ook dat ik dit in Parijs mocht meemaken . Het was een historisch moment . De schelm had een sluwe zet gedaan In de zaal van de persconferentie waren mede dank zij de hulp van een Franse krant tientallen grote borden geplaatst met daarop duizenden gezichtjes van de Zandvoortslachtoffertjes . Het was indrukwekkend en trof ongetwijfeld doel . In Frankrijk kreeg die muur vol fotootjes de naam “De muur van de schande”. Een Franse Journalist schreef er zelfs een boek over . Toen we terug bij de Werkgroep toekwamen was er het nieuws over de uitval van Marcel al rond geweest . Voorzitter Jan was in zijn nopjes , de Werkgroep had doel getroffen.

Talec trok zijn woorden snel terug in en de week nadien zond Frankrijk speurders uit , stelde een Onderzoeksrechter aan en nam deel aan het Zandvoort onderzoek . Tientallen Franse slachtoffertjes kregen plots een naam. En de steun voor Morkhoven nam nog sterker toe . De Belgische media die de schelm maandenlang op een erg onmenselijke wijze door het slijk sleurde had er nog enkel het kijken naar .

Het onderzoek Zandvoort deinde uit naar Italië en Portugal omdat het vermiste jongetje Rui Pedro in het Zandvoortbestand voorkwam . De zaak Zandvoort begon als een trein in volle vaart te bollen en kon niet meer worden gestopt . De President van de Europese Unie loofde Marcel publiek. Toen ik de kranten artikels las besefte ik wat een hypocrieten bepaalde verslaggevers in werkelijkheid waren . Eerst met man en macht de groep Morkhoven en Marcel afbreken en nu dan weer plots bejubelen .
Marcel bleef niet bij de pakken zitten en zette met de teams de onderzoeken gedreven verder met tal van goede resultaten tot gevolg . Op een congres in de Universiteitsgebouwen in Ukkel viel hij als gastspreker in het bijzijn van honderden deelnemers frontaal de Belgische Justitie aan . Hij kreeg daarbij de steun van een Franse Onderzoeksrechter dewelke het congres bijwoonde . Het was daar dat Marcel de nodige contacten kon leggen met vertegenwoordigers van de Franse Justitie om de kwestie Zandvoort te activeren . Dit waren momenten dat ik als secretaresse mij allerbest kon vermaken .

Deel 21.

Het dossier Zandvoort en daarbij gevoegd het dossier van de Duitse verdwenen Jongen Schadwald was uiterst boeiend om te volgen . Wij op het secretariaat konden de onderzoeksverslagen en alles daarrond de voet volgen . De teams reisden bij herhaling naar het buitenland , en tal van betrokkenen in de Zandvoortzaak werden in de gaten gehouden . Dat alles vergde heel wat inspanningen . Mertens en Maes namen bij de regelmaat de onderzoeken van Marcel over . Er was immers zoveel werk aan de winkel om de zaken te klaren . Gelukkig was het secretariaat met Kathleen en Sonja versterkt . Het was voor mij immers onmogelijk om alle administratie op mijn eentje af te werken . De molen binnen de Werkgroep draaide immers 24 uur op 24 . Soms vroeg ik mij af hoe onze mensen dit voelden en verwerkten . Het moet voor hen niet gemakkelijk zijn geweest en toch bleven ze bedrijvig ondanks alle tegenwerking van Justitie en de Belgische media .

Voorzitter Jan was niet in te schatten , hij was erg bedrijvig op administratief gebied en lag met menig politieker in de clinch . Het kon hem geen moer schelen om hen gepast op te zadelen met de gruwel Zandvoort . Vaak kreeg hij nietszeggende brieven als antwoord en soms waren er wel politiekers die aan de Minister van Justitie Parlementaire vragen stelden over de kwestie . De activiteiten binnen de Werkgroep waren dan ook erg uitgebreid . Opsporingsonderzoeken , studie bestanden , reportages , gesprekken , dossiers studies , observaties , bewijsvoeringen , overleg met Internationale instanties , congressen , administratie en wat al meer . De teams leverden goed werk.

Zo maakte ik mee dat Jan de Voorzitter een beetje misnoegd was op Marcel en dat niet onder stoelen en banken stak . De Italiaanse Justitie had immers een oproeping gezonden aan Marcel om in Italië te komen getuigen tegen de Belg Robby dewelke het Zandvoortkopstuk Ulrich om het leven had gebracht in Italië . Marcel was een jaar voordien bij het Parket in Piza geweest om de zaak Robby toe te lichten . Er werd nu van hem verwacht om Robby aan de galg te praten op het Assisenproces van de moord . De schelm weigerde om op het Italiaanse verzoek in te gaan. Het was binnen de Werkgroep geweten dat Marcel eenieder die in een tehuis of gesticht had gezeten een warm hart toedroeg . In de nota 8620 ZAN van hem aan Voorzitter Jan gericht kon ik de ware reden van zijn weigering lezen . Ik geef deze dan ook integraal weer .

” Beste Jan , gelet op de vraag van de Italiaanse Justitie om op het assisen proces tegen Robby te komen getuigen , heb ik besloten om dit niet te doen . In de jaren dat ik de zaken Temse – Madeira en Zandvoort doe heb ik de situatie van Robby begrepen . Als kind is hij uit het heropvoedingsgesticht in Mol gevlucht na een trieste Jeugd . Robby is in het prostitutie milieu terecht gekomen en er als kind uitgebuit en misbruikt . Ik verwijs u naar de tientallen opgespoorde videobanden in ons archief , waarin te zien is hoe Robby is misbruikt , vastgeketend en seksueel is uitgebuit . Ofschoon ik de moord niet kan goedkeuren , kan ik best begrip opbrengen voor Robby dewelke door Ulrich ook nog seksueel gechanteerd werd . Menig mens zou ten gevolge van dit alles dezelfde daad als Robby kunnen begaan . Hij heeft een vrouwtje en een kind van vier jaar oud . Uit moreel standpunt kan ik dan ook in deze niet de zijde van Justitie kiezen , mede omdat Robby zelf jarenlang slachtoffer is geweest . Ik gun hem dus de kans om gelukkig te kunnen worden met zijn vrouwtje en dochtertje “. Getekend Marcel.

De nota sloeg in , Jan trok naar het archief . Op dezelfde avond kwam hij op het secretariaat . ‘ Christel laat maar aan Italië weten dat Marcel niet komt getuigen . En zeg aan Marcel dat het een wijs besluit is ‘. Onze achting voor de schelm groeide nog meer . Hij die jarenlang jacht had gemaakt op Robby , bood hem een menselijke kans aan . Dit was groots . Toen wij hem hierachter vroegen was zijn antwoord ‘ Soms dames moet je besluiten kunnen nemen die vanuit je hart komen en zelfs toegevingen doen en dat heb ik in de zaak van Robby dan ook gedaan ‘.

Deel 22. Eindstuk.

Princesse De Croÿ toonde zich bijzonder bedrijvig . Samen met Jan stelde zij de Nederlandse Eerste en Tweede kamer der Staten Generaal voor de situaties in het dossier Zandvoort . De Nederlandse Minister van Justitie was hier niet gelukkig om , maar Morkhoven wilde ook Nederland voor haar verantwoordelijkheid in deze stellen . Wat ook slaagde . Marcel kon nu best opschieten met de Princesse De Cröy die hij gewoon met de naam Jacqueline aansprak . Kort erop leerde hij ook Princesse Massimalotti uit Italië kennen , ging op haar verzoek mee naar een etentje en vertelde tegen ons al lachend . ‘ Ik begin mij stilaan in een sprookjesverhaal te wanen , Princessen , Graven Baronessen , neem er nog de titel binnen de media erbij dat ik een witte ridder ben , t’ ja het zal wel bij het leven van een activist horen zeker ‘.

De sfeer binnen de Werkgroep was goed en buiten alle ellende met de dossiers kon er soms ook wel eens goed gelachen worden . Dat was wel nodig want het was erg zwaar werk .

Minder hard werd er gelachen toen er een twaalf jarige jongen bij de Werkgroep aanklopte . De jongen zijn kleding was stuk , schoenen waren totaal versleten . Het knaapje stond vol blauwe plekken en was totaal uitgehongerd . Hij vertelde van de vele aframmelingen die hij van zijn vader kreeg en de vele uren dat hij in een hok opgesloten was geweest . Nu zwierf het knaapje en kwam teneinde raad bij ons om hulp te vragen . Ik heb hem te eten gegeven en een team opgeroepen .Mijn moederhartje sprak . Ik was boos dat zoiets kon . Marcel is ter plaatse gekomen en was behoorlijk kwaad . Hij gaf de opdracht om met het jongetje nieuwe kleding en schoenen te gaan kopen .Een uurtje later stonden twee Morkhoven teams bij het huis van de jongen .

De vader was ladderzat en wilde meteen zijn zoontje een aframmeling geven . Onze onderzoekers grepen in . Wat zij in het huisje zagen was onbeschrijfelijk . Zelfs het hok dat door het knaapje was beschreven stonk als de pest . Die vader heeft de kleine Joachim nooit meer terug gezien . Morkhoven ontfermde zich over hem en bezorgde de jongen een warme nieuwe thuis . De Princesse droeg de kosten van de scholing van de jongen op zich . De jongen is nu getrouwd en heeft twee zoontjes . Af en toe loopt hij het secretariaat eens binnen . Zoiets doet je als secretaresse echt deugd .

Het werk in de Zandvoortzaak wordt nog steeds verder gezet , de teams zijn nog steeds druk aan het werk in deze zaak en de kwestie Schadwald . Zandvoort werd een begrip in de wereld . Ikzelf ben nog steeds secretaresse en had nooit vermoed toen ik bij de Werkgroep begon, wat er mij allemaal te beurt zou vallen . Geregeld zie ik teams vertrekken en terug komen . Ik ben best tevreden dat ik eertijds die beslissing genomen had om aan dit groots werk deel te nemen .

Einde serie .

Dit bericht is geplaatst in De Leugen aan de macht, pedofilie satanisme en kindermisbruik. Bookmark de permalink.

2 reacties op Morkhoven: Het wel en wee van Christel, 20 jaar secretaresse bij de Werkgroep. Deel 3

  1. frides lameris schreef:

    Ik hoop dat wij als Nederlanders de komende tijd onze Morkhoven vrienden kunnen helpen bij het succesvol aankaarten van de Zandvoortzaak in Nederland, die tot op heden door de Ned. justitie volledig gedoofpot wordt evenals vele andere, soms ook omvangrijke en schokkende, zedenzaken. De beerput in Nederland is nog gevulder dan die in België, omdat het deksel van de Nederlandse beerput door justitie nog veel ‘handiger’ was gemonteerd dan de Belgische. Nu de door justitie en politie gemanipuleerde Vaatstrazaak op ploffen staat en de ware moordenaar(s) van Marianne door burgeronderzoekers op 9 mei jongestleden bekend zijn gemaakt in een boek van ruim 500 pagina’s (http://www.bol.com/nl/p/het-verboden-dagboek-van-maaike-vaatstra/9200000022439275/ is het m.i. ook de hoogste tijd om het Zandvoortdossier te laten neerploffen op de tafels van de Hollandse burgers en burelen!

  2. Lampje schreef:

    Dank je, Christel,
    Voor deze mooie inzage in je werkzaamheden als secretaresse.
    De ongelofelijke onderzoeksresultaten van het Zandvoort-dossier kunnen alleen als team/werkgroep gedragen worden.
    Je mag zeker trots zijn op je medewerking aan deze weerzinwekkende Gruwel zaak waar de Werkgroep Morkhoven zijn stempel op heeft gedrukt. De waarheid zal zegevieren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *