Morkhoven: Kathleen 24 jaar onthaal en opvang moeder bij de Werkgroep – Deel 1

 

Morkhoven: Kathleen 24 jaar onthaal en opvang moeder bij de Werkgroep – Deel 1

Deel 1.

Het begon voor mij zowat 36 jaar geleden . Ik was bezig met mijn studie voor Sociale assistente en sociale wetenschappen . Dit bracht mee dat ik voor mijn studie en eindwerken onderwerpen zocht . Zo kwam ik terecht op een artikel in het Belgische weekblad Knack . De titel was , datgene ik nu juist zocht . “Jeugdbescherming in vraag gesteld” . Op de foto’s bij dat artikel stond een jonge gabber dewelke het hoofdartikel van dat weekblad vormde . Bij het lezen van dit hoofdartikel werd ik geboeid door wat de jongen bracht en ging op zoek achter nog meer artikels over hem . Ik stond versteld . Tientallen artikels trof ik . Hoe kon dit nu , nog zo jong en toch actief . Artikels als . “Wie geeft Franske G. een nieuwe thuis” was het Kerstartikel in Gazet van Antwerpen . “B.O.B. ontvoerde drie jarig pleegkind in Everberg” in het Laatste Nieuws . “Als kinderen moeten stelen gaan”. In Panorama , artikels in het boek ‘De kinderbeschermers’ van de Nederlandse Journalist Rudy Kagie en het ging zo maar door . Mijn besluit stond vast ik moest hem spreken . Dagen lang heb ik achter zijn adres gezocht en toen ik het vond en geen antwoord kreeg op mijn brieven aan hem , trok ik mijn kwade schoenen aan en belde bij hem thuis aan . Een buurvrouw opende de deur en keek mij misprijzend aan . Je moet die jongen met rust laten , hij heeft het al erg genoeg gehad , de dood van zijn pas getrouwd vrouwtje en zijn broers , ik zou willen dat je hier weg gaat . Is dat begrepen en hop de deur ging dicht . Ontgoocheld vertrok ik . Tot ik diezelfde week hem hoorde in een radio interview van de toen nog genoemde BRT .

Ik trok dus opnieuw op zoek naar hem en informeerde mij vooreerst . Zo kwam ik terecht bij een gewezen opvoedster van het kindertehuis St Barbara in Balen Neet. De jongen had aldaar van peuter vele jaren doorgebracht . Wat ik toen hoorde stemde mij triest . Dus ik weer naar zijn adres toe . Opnieuw de buurvrouw . ‘Zijt ge daar weer , jij bent al hetzelfde als al die anderen’ . Gelukkig kwam haar man er tussen beide en vertelde me dat de jongen die ik zocht , met de nacht wat ging bijverdienen in een nabijgelegen bakkerij en steeds rond 10:00 uur thuis kwam . Ik heb dan ook op hem gewacht . Mijn geduld werd beloond . Hij keek mij vragend aan , zijn haar zat onder de bloem . Met zijn zwarte donkere lange haren en zijn blauwe ogen viel hij meteen in mijn gratie . Hij had iets dat mij sterk aantrok . Ik voelde dat het geen gewoon kereltje was . Zo stelde ik mij aan hem voor en gaf de reden van mijn bezoek . Lachend liet hij mij weten dat het bezoek hem nu niet paste en hij zich nog moest voorbereiden voor de examens in zijn studie voor technische politie . De buurvrouw bracht een peuter naar hem , het bleek zijn dochtertje te zijn . Het was meteen voor mij duidelijk dat het zijn oogappel was en ik op dat ogenblik van mindere tel was . We spraken met elkaar af om ons de week nadien te ontmoeten . De deur was voor mij geopend . Zo leerde ik Marcel kennen . Het werd het begin van een lange weg alvorens de Werkgroep werd opgericht .Misschien was het toen niet mooi van mij , ik zag hem als voorwerp van mijn eindwerken en studie examen .

Deel 2.

De week nadien belde ik weer bij hem aan . In zijn kleine flatje bemerkte ik de foto’s op de schouw . Zijn dochtertje kroop achter een fles aan die over de grond rolde . Ondanks alles wat ik over hem vernomen had kwam hij bijzonder rustig over . Geen teken van verdriet , maar ik wist dat mensen niet steeds hun verdriet tonen . Ik voelde mij meteen bij hem op mijn gemak terwijl zijn blauwe ogen mij taxerend aankeken . Even later kon ik mijn eerste gesprek met hem voeren. Het verbaasde mij hoeveel kennis van zaken hij had . Uren heb ik met hem gesproken tot hij het gesprek onderbrak . ‘ Sorry maar de kleine moet haar pap hebben ‘. Ik zag meteen dat hij goed zijn plan kon trekken , de peuter een andere luier aandeed , de pap verwarmde kortom alles wat elke papa zou doen . Nadat de kleine te slapen was gelegd stelde ik hem talrijke vragen . Ik kreeg steeds antwoord . Toen ik hem vroeg vanwaar zijn motivatie kwam was het antwoord kort . ‘ Dat is eigen aan een activist en iemand moet het doen ‘ . Het werden zeer leerzame gesprekken dewelke mij nog meer aanzette om een schitterend eindwerk en examen af te leggen .

Bij mijn tweede bezoek mocht ik even kennis maken met zijn werkterrein , dat bleek een klein zolderkamertje te zijn . Tientallen mapjes waren netjes opgestapeld . In een donker kamertje ontwikkelde hij zelf zijn fotomateriaal . Zijn studie voor technische politie boeide mij bijzonder hard en hij leerde mij in het kort hoe ik op voorwerpen vingerafdrukken kon tevoorschijn toveren om ze vervolgens te fotograferen . Heel wat anders dan mijn studie voor Sociaal assistent . Langzaam doch zeker leerde ik ook zijn vrienden kennen . Een groepje jonge gasten waarmee hij soms actie ging voeren tegen een of ander onrecht . In feite was dat de voorloper van de latere oprichting van de Werkgroep Morkhoven . Zo was ik er getuige van toen de bonte bende in de pastorij de protestpamfletten gingen drukken bij de pastoor . Marcel lachte er om . ‘ De kerk mag best ook een steentje bijdragen tegen het onrecht , we drukken hier al lange tijd ‘. Mijnheer pastoor droeg dan ook zijn steentje bij en drong er op aan om zuinig met de inkt om te springen . Het was een prettig gebeuren . Het moet minder prettig zijn geweest voor diegenen tegen wie de pamfletten gericht werden . Mijn aandacht werd getrokken naar een tekening die hij gemaakt had en dewelke op de pamfletten moest afgedrukt worden . Het betrof een eierdopje met daarin de gekende kop van de Minister van Justitie . Een kabel liep naar een stekker , boven het hoofd van de Minister hing een draaiende Lp . de tekening was ondertiteld . ‘ Steeds weer hetzelfde liedje . Ik weet van niets ‘. Schitterend was dat . Kort daarop mocht Marcel op het kabinet bij de Minister komen .

Zo zag ik hun kliekje actief bezig tegen de wan en mistoestanden in de jeugdinstelling ‘ Vrij en Vrolijk ‘ in Brasschaat . Grandioos hoe zij dat zaakje aanpakten . Het werd nieuws in België . Zo ben ik dan ook steeds meer met dit bonte gezelschap mee op actietoer gegaan . Mijn examen was prachtig . Ik slaagde met overtuiging . In I989 is dan tenslotte de Werkgroep Morkhoven opgericht , de bonte bende van toen kreeg nu een omlijnde structuur . In I990 ben ik dan lid geworden bij de Werkgroep . In de statuten van oprichting werd als taak ook vermeld , het opsporen van vermiste kinderen en bestrijding van schendingen op Mensenrechten . Onrecht .De Belgische media lachte er eens om . Maar jaren later bleek dat deze bonte bende toen al het probleem van vermiste kinderen gezien had . Marcel kon met zijn studie van technische politie een job krijgen bij de Politie in Boom en Mortsel , maar hij koos de kennis te gebruiken bij de Werkgroep .

Deel 3.

Bij de Werkgroep had ik in het begin wel wat moeite . De jongens waren wel bijzonder attent voor mij . Er waren nog twee andere meisjes actief binnen de groep . Zij deden het secretariaat . De Werkgroep beschikte over twee bureeltjes die dienstig waren voor eenieder . Bij de regelmaat werd er actie gevoerd . Vooral Gerechtsgebouwen waren het doelwit . Zo werd een recht zaal in Turnhout onder sprinkhanen gezet . Justitie liet , meteen de sprinkhanen onderzoeken . De beestjes aten slechts groen en geen papier en gezien er geen groen in de recht zaal aanwezig was , kon men geen schadetoebrenging aanvoeren . Ook werd er een bouwkraan aan het gerechtshof bezet . De ganse dag werd er hoog boven de grond vuurwerk afgeschoten uit protest . Het bureel van de Procureur Des Konings werd bedacht met duizenden rondgestrooide vislarven . Het gerechtsgebouw in Antwerpen werd bedacht met een heuse begrafenis met doodskist , lijkenbidders en alles er op en er aan zelfs luid klinkende treurmuziek uit protest tegen de schending van de kinderrechten . Omdat de activisten van Morkhoven verbod opgelegd kregen om nog pamfletten uit te delen . Werden de Gouverneur en de Burgemeester gedagvaard . Het proces werd een ware vaudeville . De rechter en Marcel gingen aardig in de clinch . ‘ De rechter riep in volle zaal , dat Marcel maar eens eerst voor Advocaat moest gaan studeren ‘. Marcel bedankte voor die eer en reageerde . ‘ U als rechter kan misschien eerst eens de grondwet leren en de vrijheid van meningsuiting , u bent trouwens in overtreding met het Europees handvest van de Rechten van de Mens , en daar moet ik geen advocaat voor zijn om dat te weten ‘. De rechter hield voet bij stuk , en het verbod bleef gehandhaafd . Het incident haalde tal van media en de jongens van de Werkgroep reageerden sluw en handig .

15 april 2011 - Met lijkkist naar het gerechtshof

15 april 2011 – Met lijkkist naar het gerechtshof

15 april 2011 - Met lijkkist naar het gerechtshof

15 april 2011 – Met lijkkist naar het gerechtshof

Op een morgen stapten zij het gerechtshof van Antwerpen binnen met honderden gekleurde ballons waaraan pamfletten hingen . Zij lieten de ballons los . Justitie kon enkel toekijken . In het vonnis stond immers nergens dat verzending van pamfletten verboden was enkel het uitdelen er van was verboden . De hilariteit bij Justitie was groot . Ze stond er machteloos tegen . Af en toe ging er een knal door het gerechtshof wanneer een, ballon ontplofte , de pamfletten dwarrelden dan naar beneden en kregen veel aandacht bij de advocatuur en andere aanwezigen . Justitie die dacht dat hiermede de rel zou stoppen werd nog met een ander lastig cadeau bedacht . De rebellen van Morkhoven hadden immers tientallen brieven verzonden naar vakbonden , jeugdverenigingen , politieke mandatarissen met de melding dat het pamfletten reglement ook ten overstaan van hen zou gehanteerd worden om acties te dwarsbomen en hiermede ook het stakingsrecht kon verboden worden . Het werd in Antwerpen een politieke rel en het pamflettenreglement kreeg bakken kritiek terwijl de Morkhoven activisten genoegzaam toekeken en zich amuseerden . De Antwerpse burgemeester Cools nam een bocht van 100 graden en gaf Morkhoven plots toch toestemming om pamfletten uit te delen aan de Antwerpse vogelmarkt . Er waren echter twee voorwaarden aan verbonden . 1 – men moest 300 meter afstand houden van de vogelmarkt én 2 – de actievoerdes moesten zelf de pamfletten die op de grond geworpen werden opruimen .

Een besluit dat de Burgemeester nooit had mogen nemen . Want de Morkhoven jongens lieten een Gerechtsdeurwaarder komen met de opdracht in alle richting uitgaande van de vogelmarkt de afstand van 300 meter te bepalen en in een proces verbaal te gieten . De Zondag erop vatten de actievoerders exact plaats op de 300 meter afstand , ongelukkig voor de Stad viel één van die punten uitgerekend op een drukke verkeersadem . Het verkeer kwam lam te liggen . Juridisch kon men de rebellen niets doen . Er was immers de toestemming van de Burgemeester . Morkhoven had ook kuisploegen met borstels , schoppen , kruiwagens en vuilcontainers ter plaatse wat niet ongezien bleef . Het werd een chaos . Na de geslaagde revanche van de rebellen liet de Stad het pamflettenreglement aanpassen en was het voortaan enkel nog verplicht om de Stad een formuliertje op te zenden met een Kopie van de te verspreiden pamfletten . De jongens hadden hun slag gehaald en laten zien hoe de vrijheid van meningsuiting kon verdedigd worden .

Deel 4.

De ene actie na de andere volgde en de Werkgroep werd stilaan een begrip . Justitie was er echter niet blij om . Gazet van Antwerpen trok voor die acties scherp van leer tegen de Jongens van de Werkgroep . Op zich geen probleem voor de rebellen . Daags nadien hingen er grote spandoeken aan de bruggen over de autostrade E 313 waarin Gazet van Antwerpen duchtig van antwoord werd gediend . Actievoerders brachten ook een bezoek aan de redactie en losten er 300 kippetjes in de redactieruimte .. Aan de redactie werd ook kippen voer geschonken . De krant ‘ De Morgen ‘ was er als de kippen bij om foto’s te nemen van het gebeuren en de actie te verslaan . Een boze bestuurder van Gazet van Antwerpen belde naar Marcel om zijn protest te geven over de spandoeken en de kippetjes . Ik kon moeilijk mijn pret bedwingen toen Marcel hem te woord stond . ‘ Wat , zeg je mijnheer spandoeken over de autostrade , dat meen je niet , en wat kippen , zeg me dat het niet waar is , dit begrijp ik niet , ik zal onze mensen hierover vragen stellen . O voor ik vergeet de teksten op die spandoeken is dat geen persvrijheid ? Dag mijnheer ‘. Ongelooflijk die Marcel , intussen was hij bezig om de verf van de spandoeken van zijn handen te wassen.

In de namiddag moest Marcel zich aanbieden bij de Gerechtelijke Politie in Antwerpen . Hoofdinspecteur Marc R liet hem weten dat Gazet van Antwerpen een klacht had ingediend tegen de Werkgroep voor het achterlaten van de kippetjes . Naar zijn zeggen had de dierenbescherming de diertjes opgehaald . Lang duurde de klucht niet . De dierenbescherming had in haar verslag staan dat haar diensten 275 kippetjes had opgehaald . Marc R verslikte zich toen Marcel hem in het proces verbaal liet acteren dat er 25 kippetjes op de redactie verdwenen waren . De factuur van aankoop van de diertjes gaf de overtuiging . Het was nu kiezen of delen , ofwel aanvaarde de Gazet van Antwerpen de kippetjes en dan verviel automatisch de klacht , ofwel moest er een proces verbaal tegen Gazet van Antwerpen opgesteld worden op grond van diefstal van 25 kippetjes . Marcel diende in de gang te wachten terwijl Marc R over en weer telefoneerde.

Twintig minuten later viel het verdict , Gazet van Antwerpen aanvaarde de schenking van de kippetjes de klacht verviel . Morkhoven kon vrijuit gaan . De dag nadien blokletterde de krant , De Morgen ‘ Donzige actie bij Gazet van Antwerpen ‘.

Ik leerde dat de activisten erg handig en doortastend waren en zich niet zonder slag of stoot lieten criminaliseren . Op een morgen kwam ik met mijn echtgenoot Ludo op het secretariaat aan . Marco was bezig een papfles op te warmen . Marcel trof ik in het kantoortje aan met in zijn armen een baby . ‘ Ha Kathleen kijk eens wat er vannacht bij ons is komen binnen vallen , hier zie dit jonge bezoekertje ‘ . Even later werd duidelijk dat die nacht een jong alleenstaand moedertje bij de Werkgroep was komen aankloppen . Ze was ten einde raad , had geen familie , kwam uit een tehuis en diende dringend in het Ziekenhuis te worden opgenomen . Om dat zij vreesde dat haar baby in een tehuis zou terecht komen was ze naar Morkhoven toegekomen . Marco had haar dezelfde nacht naar het Ziekenhuis gebracht terwijl Marcel opgescheept werd met de baby. ‘ Zie nu toch eens Kathleen wat een lief bezoekertje , wil jij hem zijn papje geven ‘ ? Dat heb ik dan ook gedaan . Ludo was er van aan gedaan en vroeg wat Marcel met de baby nu ging doen . Vol pret antwoorde hij dat de baby voor een tiental dagen zou blijven en er opvang diende voor gezocht worden . Zijn blik was op mij gericht , ik begreep het en zo vingen Ludo en ik het eerste kindje in ons gezinnetje op . ‘ Vergeet niet met hem op bezoek te gaan bij zijn mama in de kliniek hé Kathleen ‘. En zo gebeurde het de baby verbleef liefst 32 dagen bij ons tot zijn moedertje hersteld was en hem kwam ophalen . Bij de Werkgroep werd van dan af een systeem van opvang in werking gezet hetwelke in de daaropvolgende jaren hard nodig bleek.

Deel 5.

Het verblijf van baby Eddy bracht in ons gezinnetje sfeer mijn dochtertje was er blij mee . Marcel liep soms eens binnen bij mij thuis . ‘ En kun je goed slapen want op het kantoor heeft hij nogal zijn bekje open gedaan. Verbazend toch hoeveel lawaai kleine Eddy maken kan Kathleen ‘ . De Werkgroep nam de kosten van luiers en alle andere benodigdheden op zich . De mama was blij als we met haar kindje op bezoek kwamen . Het deed mij goed . Mijn hartje deed wel wat pijn toen Eddy terug door zijn mama werd opgehaald , maar ze is nog dikwijls met hem bij ons op bezoek gekomen . Ik ben toen meter van hem geworden .

Bij de Werkgroep was er een verontrustende klacht binnen gekomen .
Voorzitter Jan en Maes waren er al direct mee aan de slag gegaan . Het betrof om een klacht van langdurige opsluiting van jonge kinderen in Isoleercellen in Antwerpen . De klacht was nog verontrustender omdat er ook sprake was van een vermiste jongen en geweld . Binnen de Werkgroep bestond er dan ook verontwaardiging temeer omdat bleek dat de kinderen soms wel maandenlang in de isoleercel opgesloten zaten . Jan besliste dat de klacht diende overgeheveld te worden naar de onderzoeksafdeling van de Werkgroep . Zodoende werd Marcel en Mertens met de zaak opgezadeld. Er waren bijgevolg twee onderzoeken vereist . 1 over de isoleercellen en 2 over de vermiste jongen . Besloten werd dat Mertens en zijn team de Isoleercellen zou behandelen en Marcel met zijn team de verdwijningszaak van een jong patiëntje .

Het werd een onderzoek van enorme omvang . Onderzoekers van Morkhoven infiltreerden in de psychiatrische gesloten kinderafdeling om de Isoleercellen te fotograferen en de namen van de slachtoffertjes te achterhalen om vervolgens bewijsmaterialen te verzamelen . Er kwam hierbij veel werk bij zien , en er diende voorzichtig gewerkt te worden, teneinde de inrichting niet wakker te schudden over de Morkhoven operatie en onderzoek. Marcel pluisde met zijn team de verdwijning uit . De vraag was daarbij belangrijk hoe het kon dat een kind van een gesloten afdeling zomaar kon verdwijnen .
Hun bevinding was dat iemand van binnen de inrichting moest betrokken zijn .
Maandenlang werd er onderzoek gevoerd .

Tenslotte kwam Marcel en zijn team op het spoor van twee Ex Rijkswachters die met een man uit Antwerpen actief bezig waren met kinderen rond de betrokken instelling .
Schaduwwerk op het drietal bracht heel wat aan de vlakte . Marcel en zijn team kwamen niet alleen de vermiste patiënt op het spoor maar kwamen regelrecht in een netwerk van wapens , valse firma’s en handel in Poolse vrouwen en verdwijningszaken terecht. .

Mertens en zijn team vorderden ook goed . De Isoleercellen waren gevonden en gefotografeerd , er was een lijst van personeelsleden binnen die gesloten afdeling opgesteld . De kinderen hun namen waren achterhaald . Het onderzoek rond de verantwoordelijke psychiater was rond en hij had een lek van binnen de inrichting gevonden . Marcel koppelde dat lek aan zijn thesis dat iemand van binnen de instelling betrokken was in de verdwijningszaak . En bij nazicht bleek het lek afkomstig van uitgerekend een der geschaduwde ex rijkswachters .

Het onderzoek van Morkhoven kreeg een verrassende wending . Tal van Isoleercel slachtoffertjes waren door een onbekende reden , kunnen vluchten uit de inrichting . Meteen tijd voor Morkhoven om tot de actie over te gaan . De ex rijkswachters werden nu 24 uur op 24 uur in de gaten gehouden . Twee dagen later stonden 6 slachtoffertjes plots bij de Werkgroep aan de deur . De Werkgroep stond nu voor een enorm probleem.

Deel 6.

De vlucht van de isoleercel kinderen bracht de Werkgroep plots voor heel wat problemen die snel dienden opgelost te worden . Het was Jan de Voorzitter dewelke meteen het besluit nam om de isoleercelkinderen niet terug aan de betrokken instelling te geven . Er diende dus voor tijdelijke opvang gezorgd te worden . Een moeilijke klus die Jan en Maes voor zich namen . Marcel en zijn team waren intussen aardig opgeschoten met hun speurtocht naar de Ex Rijkswachters . Aan het bord hingen er nu drie foto’s van vermiste kinderen . Luc , Wilfried en Nicolas waren nu het voorwerp van de zoektocht . Het onderzoek had immers uitgewezen dat de Ex Rijkswachters erg bedrijvig waren rond de inrichting waar nu ook de isoleercel kinderen ontvlucht waren . Terwijl Jan en de teams van Maes alles in voorbereiding brachten om de actie rond de Isoleercel instelling op gang te brengen gingen Marcel en Mertens op zoek naar het geheime centrum van waaruit de Ex rijkswachters opereerden . Uit informaties was gebleken dat zij tevens bindingen bezaten met Naziverenigingen en in de buurt van het Antwerpse gerechtshof genesteld zaten . Bij toeval werd een der ex rijkswachters geschaduwd dewelke naar een flatgebouw in die buurt reed en daar binnen stapte .

Marcel trof met een verrekijker een helm met nazi kruis aan op het derde verdiep . Het kinderrovers nest was gevonden . Bronzen platen wezen uit dat er zich daar vier bedrijven bevonden . Tijd om de vermelde bedrijven aan onderzoek te onderwerpen . Al vlug bleek het om nepbedrijfjes te gaan . De Ex rijkswachters hadden namen van echt bestaande firma’s elders uit het land op hun valse firma’s gekleefd . Amper een week later brak het Isoleercel schandaal in België uit . Kranten en Tv zenders brachten het schandaal in het nieuws .

De verantwoordelijke psychiater barste in woede uit en verweet de Morkhoven activisten , kinderen die de instelling toebehoorden verborgen te houden . Morkhoven reageerde meteen . ‘ Wij leveren geen kinderen uit om in Isoleercellen opgesloten en er mishandeld te worden ‘ . België keek met verstomming toe . Jan en Maes hielden voet bij stuk , beter nog zij gingen in overleg met de ouders van de isoleercelslachtoffertjes en bekwamen dat de kinderen in veiligheid mochten gehouden worden tot woede van de verantwoordelijke psychiater . Ik nam een van die kinderen in mijn gezinnetje op , het was bijzonder angstig en kroop bij ieder geluid weg . Uit haar verhaal hoorden Ludo en ik , dat het meisje amper nog geen 10 jaar oud , liefst vier weken in de Isoleercel had doorgebracht . Ongelooflijk en mijn boosheid op die inrichting steeg uiteraard .

Marcel reageerde keihard , zelden heb ik hem zo scherp uit de hoek zien komen . Hij verweet de instelling kinderen psychologisch en lichamelijk gefolterd te hebben en dat met medeweten van de Justitiediensten . Die was niet doof en begon met een gerechtelijk onderzoek , een lachertje uiteraard . Morkhoven liet zich niet om de tuin leiden en voerde opnieuw actie aan het gerechtshof . De Isoleercel kinderen konden intussen hun ouders op bezoek krijgen . Van terug geven aan de betrokken inrichting kon géén sprake zijn . Tussen al die drukte door werd de vermiste Wilfried terug gevonden door het team van Marcel en ook op zijn beurt in veiligheid gebracht . De jongen had verschillende keren wekenlang in de Isoleercel doorgebracht en werd er het niemands kind genoemd omdat hij nooit enig bezoek kreeg . Een makkelijke prooi dus voor de psychiater en de Ex rijkswachters .

( Foto hieronder – het hakenkruis op de helm in het kinderrovers nest – Archief Morkhoven ).

Morkhoven - Kathleen 24 jaar onthaal

Wordt vervolgt…

Klik hier voor het vervolg

Dit bericht is geplaatst in pedofilie satanisme en kindermisbruik. Bookmark de permalink.

2 reacties op Morkhoven: Kathleen 24 jaar onthaal en opvang moeder bij de Werkgroep – Deel 1

  1. attie schreef:

    Ik heb het boek van Marcel Vervloesem.Ik wil graag weten hoe de werkgroep Morkhoven er nu aan toe is en of er nog een rechtszaak komt tegen de “bovenonsgestelden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *