POËZIE – “DOOD”

Klik hier voor meer over Tom Oldenbroek

Ter nagedachtenis van Tom …
Vandaag is het alweer vijftien jaar gelee – dat dit droevige bericht
– na 6 dagen van onwetendheid –
de moeder bereikte…

Dat wat moeder vermoedde – werd harde realiteit…

Tom verdween in de nacht van 12 /13 febr. 2000
en werd 18 febr. 2000 dood gevonden.

Tom OldenbroekPOËZIE – “DOOD”

Door Trushka, 5 april 2012 | Reageer (1)

POËZIE – “DOOD”

Wanneer je kind wordt gedood gebeurt er iets dat alleen dán gebeurt…
een unieke gebeurtenis die je uitnodigt
– nu definitief –
de dood te overwinnen.

Helaas is het voor velen slechts het startsein voor een uitzichtloos stervensproces, een ten prooi vallen aan de virtuele klauwen van de dood omdat het leven niet begrepen is.
Een levenslange doodstrijd waarin verdriet, angst, woede, wraak en verbittering om de voorrang strijden en zo’n vader of moeder cel voor cel wordt doodgemarteld…

De dood van Tom heb ik ervaren als een soort van harakiri – of nee, meer een vivisectie. Je staat daar met een leeg lichaam, terwijl voor je voeten je hart ligt te kloppen te midden van je dampende darmen… je kijkt ernaar en je kan het niet bevatten… je weet dat deze ravage strijdig is met het leven en toch sta je daar en kijkt verbijsterd naar de spullen die uit je lijf zijn gevallen en die je niet missen kan…de boel weer terugstoppen is geen optie, dat weet je ook – het is allemaal van de wortels losgesneden. Dat je onherstelbaar kapot bent is niet erg, maar dat iets je in leven houdt, en je laat kijken naar die puinhoop, dat is onoplosbaar voor je hersens … je kunt het onmogelijk begrijpen en staat daar als een vleesgeworden paradox … hoe kan het dat je leven van je is losgesneden en je bloed maar blijft stromen en stromen en je ogen blijven maar kijken naar het onmogelijke en je hersenen knetteren en stomen in vergeefse pogingen om het gruwelijke wonder te kunnen bevatten en je ziel zwerft jankend als een wolf door het universum… zoekend naar je leven, je kind…

Je kind kán niet verdwijnen.

Als de goochelaar het witte konijntje in zijn zwarte hoge hoed laat verdwijnen, dan weet je niet hoe hij dat flikt, je zult de truc wellicht nooit doorgronden, wel weet je dat het konijn inmiddels wel weer ergens tussen de coulissen zal zitten met een paar lekkere knabbels, wachtend tot de goochelaar hem weer tevoorschijn tovert.

 

Je kind kán niet verdwijnen, maar…

 

Wie – omwille van de Liefde –
de geheimen van de Grote Goochelaar verlangt te kennen zal
– met tranen van pijn en vreugde –
de hoogste prijs betalen voor de Waarheid…

 

gedicht-dood1

Er was 1 Reactie op dit artikel

  • © 2014 Tom Oldenbroek
Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.

Één reactie op POËZIE – “DOOD”

  1. gonnie schreef:

    Dat je dit schreef voor Tom. Je leven…, je kind…… Indrukwekkend!
    Met deze gedichten zeg je alles.
    In gedachten bij jou vandaag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *